Werken in the shelter… emoties en een heerlijk weekend

Sommige dingen zijn zo gewoon hier dat ik ze vergeet op te schrijven. Zo weten jullie nog helemaal niet dat Tet hier Maria heet en ik mijn Indiase naam Natasha heb aangenomen.

Tet en Narhea was te ingewikkeld.. inmiddels zijn wij al helemaal gewend aan deze namen. Er klinkt geregeld ‘Naa tashaa’ door de gang van het hotel of anders ‘Maariaa’.  Ook weet ik niet zeker of ik verteld heb dat de mensen me hier standaard in Telegu blijven aanspreken. Wanneer ik zeg dat ik dat niet spreek (“Telegu raadu” of “no Telegu”) kijken ze even raar en gaan vervolgens gewoon verder. Ook de kinderen met wie we werken, lijken die klik niet te maken. Ik vind het wel grappig en aangezien ik hun Engels ook vaak niet kan verstaan is het wel fijn dat ik nu legitiem mijn schouders ophaal en verontschuldigend kan glimlachen.

Woensdag
We hebben er drie dagen shelter op zitten. De tweede keer ging al een stuk beter. De scène “politieman en bad boy” bracht veel te weeg. Sommige jongens vertelden dat ze moesten denken aan toen ze op het station waren en dat ze wilden wegrennen. Ik weet niet precies of ze bedoelden nu uit de scène of toen. Volgens mij het laatste en dat daar nu de herinnering weer van terug kwam. Heftig om te horen, maar vooral om in de ogen en het non verbale hun verhalen te lezen. Het raakt me diep.
De laatste keer hebben we voor een scène gekozen die groot en bijna clownesk gespeeld moest worden. Wij zijn geen dramatherapeuten en wij zijn hier gekomen met het idee dat de verbeeldde omstandigheden/het creëren van een andere werkelijkheid, de ingang van plezier en vrijheid is. Die uiteindelijk ook doorwerkt in het ervaren van kracht en positiviteit. Maar het is toch net een andere benadering dan starten vanuit therapeutische gedachten. Tet en ik speelden de scène voor, waarna ze het bijna letterlijk naspeelden (incl. dat Tet bijna door de stoelleuning zakte). Het plezier en vooral het applaus na afloop waarbij we ze bijna op een Amerikaanse manier complimenten geven, doet zichtbaar goed. Er gebeurt iets in hun ogen, klein en misschien maar voor een moment, maar er wordt even iets aangeraakt.

Vanochtend waren we vroeger, omdat we wat dingen met KP wilden bespreken en zoals gewoonlijk moesten we een ‘tijdje’ wachten voor hij kwam (India is vooral ook veel wachten J). Ik liep de ruimte binnen waar de jongens op de grond tv lagen te kijken. Een beeldscherm met sneeuw, maar de “goede tijden slechte tijden” beelden kwamen goed door. Af en toe lachte een jongen hardop. Sommigen zaten dicht tegen elkaar aan, anderen zaten of hingen alleen. Ik ging erbij zitten en keek om me heen. Een kleine jongen (hij is elf maar je schat hem maximaal zeven) schoof voorzichtig dichtbij. Met een halve grap ging hij liggen en schoof met zijn hoofd tegen me aan. Zijn grote bruine ogen bleven op het beeldscherm gericht. Ik aaide hem zachtjes door zijn haar, voorzichtig omdat ik niet wist of dat de vraag was. Zijn voeten bewogen wat onrustig maar hij bleef onbewogen liggen. Ik ging door, veegde met mijn hand de gel-haren van zijn voorhoofd en bleef met een half oog quasi nonchalant naar het beeldscherm kijken. Zijn gezicht en armen ontspanden een beetje.
Andere jongens reageerden door te kijken. Een groot verlangen in sommige ogen, andere leken blij dat ze afstand hadden, maar er was niemand bij wie geen reactie voelbaar was. Een zin uit een jeugdbewerking van Ifigeneia Koningskind schoot door me heen: “aai mij eens”. Met direct erachteraan: “niet aanraken, dat doet teveel pijn”. Tranen sprongen in mijn ogen en ik keek naar de kleine jongen wiens hoofd onder mijn hand lag. Een zeldzaam gevoel van diep contact wat recht mijn ziel in ging.
Dit is toch wel anders als bij de meiden, die ondanks dat ze meer knuffelen toch minder contact maken. Hier in the shelter werken volgens mij bijna alleen maar mannen, en voor zover ik zie is er weinig koestering. Daarvoor zijn de kinderen ook nog teveel ‘straat’. ‘Mijn’ kleine jongen was vervolgens in de klas stront- en strontvervelend… het is ook gevaarlijk want wat maakt een zachte hand los. En wat betekent het als dat losgemaakt word en er vervolgens nergens armen te bekennen zijn. Ook een paar andere jongens kwamen dichterbij, klommen een beetje onhandig op schoot of kropen in de kring tegen ons aan. Maar dat ene moment, daar voor die tv… dat zal waarschijnlijk altijd ergens in mijn lijf blijven zitten.

R:  148 G:  255 B:  170 X:39852 Y:    0 S:   75 Zs:   4 Zp: 189 F:  712 I:    1 ImgVer:08.01.09.10 R:  150 G:  255 B:  170 X:39852 Y:    0 S:  314 Zs:   0 Zp: 255 F:  657 I:    0 ImgVer:08.01.09.10 R:  145 G:  255 B:  181 X:39852 Y:    0 S:    0 Zs:   0 Zp:   0 F:  658 I:    1 ImgVer:08.01.09.10

Donderdag
Vandaag zaten we weer gezellig vroeg in het busje tussen de ander teachers, op weg naar the girls. Aanvankelijk dachten we dat vandaag de afsluitende performance zou zijn, maar zoals alles hier in India, dat liep anders. Geen performance, wel een laatste repetitie. Dit bestond vooral uit dingen op volgorde zetten en zorgen dat zij snapten wanneer wat kwam. We waren veel bezig met orde en organiseren waarbij ‘stil-zijn-als-een-ander-iets-doet’ haast onmogelijk was. Later beseften we dat dat hier in India helemaal niet in de cultuur zit. Alles gebeurt op straat en iedereen leeft daar zijn eigen leven wat maar net overeind staat. Er wordt geschreeuwd, gerocheld, gespuugd, getoeterd en niemand houdt zich bezig met wat andere mensen daarvan vinden. Dus stil zijn als een ander een scène speelt, kennen ze gewoon niet. Als het goed is presenteren we nu dinsdag, waarbij er een aantal mensen van sociale studies worden uitgenodigd, Mathaji en waarschijnlijk onze Nederlandse vrienden Robert Jan (van reisorganisatie Daari, collega van Teun die ons zo geholpen heeft bij alle voorbereidingen) en zijn vrouw Marie José. Ik moet zeggen dat ik het nog maar moet zien of dat doorgaat dinsdag… Na deze repetitie deelden we de koekjes uit die we hadden meegebracht en Devasena (the principale) vroeg aan de kinderen wat ze van dit project hadden gevonden. Een meisje stond op en zei dat ze, door met ons te werken, nieuwe talenten hadden ontdekt. Ook andere meisjes gaven aan dat ze onze lessen zo leuk hadden gevonden. Devasena vroeg ons wat wij wilden bereiken met ons werk, dus daar vertelden we iets over. Ik vertelde wat spelen voor mij in mijn leven had betekend. Ondertussen was er een meisje (een pittig ding maar klein uitgevallen, uit de groep van Tet) bij me komen staan. Ze vroeg me zachtjes of ik niet haar moeder wilde zijn. Ik wiegde haar en kon er niets aan doen maar tranen liepen over m’n wangen. Probeerde het nog te verbergen, maar ze zien dat meteen en ik kon het niet meer tegenhouden. Dat is best heftig hier, want hier ben je ‘happy’ en iets anders toon je niet. Sommige meisjes begonnen ook te huilen en ze zeiden dat ik hun bloedzusje was en bij hun hoorde. Toen stopte ik helemaal niet meer. Voor we aan deze reis begonnen schreef ik dat ik het gevoel had alsof ik nu voor het eerst echt terug zou gaan. Dit moment voelde even als echt thuis komen. Thuis in mijn eigen lijf met mijn verdriet, tussen deze meisjes die op een bepaalde laag allemaal datzelfde verdriet hebben. Ondanks de tranen klopte het. Een beetje jammer was dat ik echt niet kon stoppen met huilen. Gelukkig maakte Tet er een positieve draai aan, door te zeggen dat ik niet sad was maar happy, omdat ze allemaal mijn zusjes waren.

Ik word er wel een beetje boos van, dat hier geen ruimte is om je soms gewoon klote te voelen. Sommige kinderen kijken zo intens triest uit hun ogen.
Na even in m’n eentje in de zon te hebben gezeten was het heel fijn dat Tet me hielp hier weer uit te komen. Daarna volgde nog een eindeloze dag van… tsja wat was het… wachten geloof ik.. uren en uren. We vulden ze wel met het aanleren van weer een nieuw liedje, een dansje hier en een spelletje daar maar we waren beiden blij toen we s ‘avonds terug in het hotel waren.
Ik was moe en leeg. Maar ben tegelijk ook zo dankbaar dat ik dit allemaal mag meemaken en dat Tet en ik alles wat me meemaken samen kunnen delen.

R:  140 G:  255 B:  165 X:39852 Y:    0 S:    0 Zs:   0 Zp:   1 F:  678 I:    1 ImgVer:08.01.09.10 R:  160 G:  255 B:  164 X:39852 Y:    0 S:    0 Zs:   0 Zp:   0 F:  681 I:    1 ImgVer:08.01.09.10 R:  147 G:  255 B:  173 X:39852 Y:    0 S:  546 Zs:   5 Zp:   9 F:  675 I:    0 ImgVer:08.01.09.10

Vrijdag
Happy Pongal èn Happy Birthday!
Vandaag was het de nationale feestdag van danken voor de oogst. En vandaag was de dag dat de verjaardag van alle kinderen gevierd werd. We moesten om half 9 op the shelter zijn, zodat we konden meerijden naar het jongensdorp waar alle kinderen zouden zijn om deze dag te vieren. Natuurlijk liep het weer eens anders en hadden we er pas om half 10 te hoeven zijn. Ik wilde steeds al zo graag op zo’n fietsriksja fietsen. Naast de shelter leven aan beide kanten op straat een aantal gezinnen. Die hebben daar van plastic een soort tent, een hoekje met wat pannen en een gevlochten bed (1). Koken doen ze op een soort camping gaststelletje. Eén van de vaders had een fietsriksja en we vroegen of we erop mochten rijden als we ervoor betaalden. Dat mocht. Dikke pret. Ik rijden, Tet achterop en andersom. Tet reed nog bijna de keuken in van het gezin ernaast J.
De hele dag waren we met alle kinderen in het jongensdorp. We hebben wat geschminkt, een rondje gevaren, gekeken naar spelletjes als stoelendans en een uurtje op een bed gelegen waar voortdurend allemaal mensen binnenkwamen, waardoor van slapen ook niets kwam (los van de enorme herrie). We slapen allebei slecht, dus vallen soms overdag bijna om van vermoeidheid. Het leuke van zo’n dag vind ik toch wel de locatie. Het is zo heerlijk aan dat water en onder de bomen. Ik red het alleen niet om de hele dag door voortdurend appèls te krijgen. Er zijn ook altijd een aantal opdringerige kinderen en soms kan ik het niet verdragen dat ze de hele tijd aan me zitten. Daarover gesproken… we werden aangekleed in Sari’s. In eerste instantie vond ik dat een heel leuk idee, maar toen we eenmaal in het donkere berghok (met ratten) stonden en er drie vrouwen aan me aan het plukken waren vond ik het toch minder leuk. Ook Tet vond het een beproeving. Toen we eenmaal aangekleed waren was het applaus dat we van de kinderen kregen wel weer heel leuk. En toen ik later op de dag naar de wc ging en mezelf in de spiegel zag, schrok ik er bijna van hoe helemaal Indiaas ik er nu uitzag.

Zaterdag
Volgende week werken we bij de jongens. Heb ik veel zin in en vind het ook wel spannend. Zal weer heel anders zijn. Ook hebben we nog steeds het plan om op straat iets te doen, maar het is er nog niet van gekomen. Als ik bedenk dat we hier nog maar negen dagen zijn, dan denk ik gauw aan iets anders. We zijn hele dagen bezig, maar werken eigenlijk maar heel weinig. Robert Jan zegt “laat het los, zo gaat het in India”. We gaan toch proberen om meer te doen. Bv. ‘s ochtends op straat of in the shelter en ‘s middags bij de jongens.
Vandaag hebben we alle foto’s uitgezocht. We gaan elk kind een foto van zichzelf geven, de jongens krijgen die in een identity-boekje en de meiden krijgen karton en knutselspullen zodat ze hun eigen lijstje kunnen maken. Ook op straat gaan we foto’s geven, want mensen vinden het zo leuk om zichzelf te zien! En we moeten vanaf nu elke dag ATM’en omdat we het donatiebedrag niet in één keer kunnen opnemen. Het is super dat we dankzij alle donaties nu zo’n mooi bedrag kunnen achterlaten.

R:  155 G:  255 B:  148 X:39852 Y:    0 S:    0 Zs:   0 Zp:   0 F:  644 I:    1 ImgVer:08.01.09.10 pict3355 pict3540

Nog even een animail update:
Hier in India is alles karma, dus het was fijn dat Tet me erop attent maakte dat de overdosis kakkerlakken in mijn kamer, gewoon bij mijn karma hoort. Die wetenschap geeft veel rust. Het passieve wat bij deze gedachte hoort, kan ik nog niet zo goed pakken want ik vang ze nog steeds… maar dat doe ik in rust en met een glimlach (als ze maar uit m’n bed blijven).
Andere dieren… oh ja, luizen. We vlooien elkaar af en toe en denken dat we nog luis-vrij zijn. Al jeukt het soms wel, maar ik heb de hoop dat de jeuk wordt veroorzaakt door het woord en niet door het beestje zelf.


Het is inmiddels zondag en we genieten van een rustig weekend waarin we vooral echt weekend houden.
– We zoeken een bioscoop, waarvan er 10 in eenzelfde straat blijken te zijn maar allemaal vol…
– We strijken neer op een stoepje om gewoon eens rustig te kijken…
– We geven een oude man op een wagentje met een lekke band 100 rupee om zijn band te plakken (of wat dan ook), de man barst in huilen uit dankt de hemel en rijd naar de “slijterij”…  (we hebben stiekem even gekeken maar het leek er toch op alsof hij niet ging drinken)
– We doen nog een pizza poging maar eindigen wederom met rijst ..
– We proberen fietsen te huren maar krijgen een motor…
– We vieren Sacrantie – vervolg van Pongal – met onze buren van de straat (koekjes, limo)
– En we varen op zondag naar een eilandje in de buurt waar we genieten van de rust, de ruimte en de speeltuin!

We krijgen van verschillende mensen terug dat we negatief schrijven over India… ik wil heel graag en heel duidelijk zeggen dat dat absoluut niet de bedoeling is. We schrijven dingen zoals we ze ervaren, die we meemaken, die we zien…en dat is soms heftig, of moeilijk, of vies of veel maar ook vaak prachtig, en grappig en gek en liefdevol. We genieten, leven en beleven. Ik hoop dat we dat toch ook een beetje overbrengen!

Liefs,
Narhea