Van ziekenhuis naar radio en van gewoon werken naar luikjes open

Het was een veelbewogen week…….

We zijn begonnen met het repeteren voor de performance, er moet veel geregeld worden rondom speelplekken (we hebben er nu 5, maar eer, dat echt bevestigd is….). Daarnaast hadden we natuurlijk het radio-interview, bezoeken we kinderen om te filmen voor de documentaire en besteden we onverwacht heel wat angstige uurtjes in het ziekenhuis. Wij hebben het allemaal alweer beleefd en gaan morgen met onze straatschoffies naar het zwembad (want daar zijn ze nog nooit geweest). Het zal mij benieuwen wat voor zooitje ongeregeld dat gaat worden, maar ik heb er zin in.

Ziekenhuis
Op zaterdag wachten we zoals gewoonlijk bij de kerk op de kinderen. Maar dan komt Grace met een zorgwekkend verhaal. Bart, één van onze jongens, ligt in het ziekenhuis met een blindedarmontsteking die al geknapt is. Er is levensgevaar en het is onduidelijk hoe en vooral wanneer ze hem gaan helpen. De verhalen die we horen over het ziekenhuis zijn verschrikkelijk. Er is veel te weinig personeel (en dan ècht te weinig) en ook veel te weinig materiaal en ruimte om operaties uit te voeren. Mensen moeten vaak eindeloos wachten en als ze pech hebben zijn de bedden vol en liggen ze op een stuk karton op de grond. We overleggen en komen tot de conclusie dat er een goede kans is dat het helpt, als wij nu naar het ziekenhuis gaan. Danka neemt de workshop over en wij stappen met Grace in een jeepny. Ik vind het spannend, herinner me het ziekenhuis in Nepal waar ik halverwege het bezoek kotsmisselijk buiten ben gaan zitten. Maar als die jongen doodgaat, moeten we alles gedaan hebben wat binnen ons vermogen ligt. In de jeepny bespreken we de opties. We zullen eerst de situatie en Barts conditie helder moeten krijgen, dan een arts spreken en alles op alles zetten dat ze Bart zo goed mogelijk helpen (als dat nog niet gebeurt). Een andere optie is om hem te laten verplaatsen naar een privé-kliniek, maar wanneer we de kosten daarvan horen, beseffen we dat ook wij dat niet kunnen betalen.

Het ziekenhuis: overal bedden met veel, veel mensen erin en ernaast. Geen airco maar wel meerdere ventilators. Waar is Bart? Dan herkent Grace de moeder van Bart. Arme, arme jongen. Zo mager, hij ligt trillend onder een dekentje. Wanneer we aan zijn bed verschijnen, slaat hij zijn ogen even op en ik zie een piepklein glimlachje. Even, dan zakt hij weer weg. Als ik op dat moment met mijn ogen geknipperd had, had ik het niet gezien. Lieve Bart, wat ben je ziek. Zijn moeder vertelt dat ze naar een dokter waren geweest een aantal dagen geleden en dat deze een verkeerde uitslag heeft gegeven. Hij dacht dat het een ander soort ontsteking was, daardoor zijn ze weer naar huis gegaan en pas toen het geknald was en Bart hoge koorts kreeg, zijn ze toch weer naar het ziekenhuis gegaan. Nu is hij vijfde op een wachtlijst, wat betekent dat hij waarschijnlijk pas een dag later geopereerd zal worden. Ik voel aan zijn gloeiende hoofdje, dit kan niet nog een dag wachten (en wat is een dag, wie zegt dat hij morgen dan wel geopereerd wordt). Er komt een arts bij die uitlegt dat er veel mensen zijn, te weinig ruimte, iedereen geholpen moet worden, iedereen urgentie heeft. Het is natuurlijk waar, overal liggen hier zieke mensen die te slecht geholpen worden, en wie zijn wij om daar nu dingen in te eisen en te willen regelen. Maar daar ligt één van onze jongens dood te gaan. We begrijpen dat er van de 4 wachtenden vóór Bart, 3 mensen een blindedarmontsteking hebben die nog niet geknapt is. Daar springen we bovenop, dan moet Bart toch urgentie krijgen boven hen? Weer een heel verhaal over hoe het werkt in dit ziekenhuis en dat ze echt het beste willen voor hun patiënten, mijn hoofd begint te tollen en de ziekenhuisbedden te draaien. Ik ga terug naast Bart zitten. Adem rustig en ben elke keer blij als de ventilator ons in zijn draai passeert. Bart valt steeds weg, zijn ogen zijn rooddoorlopen en zijn gezicht vertrekt steeds. Chris komt aanlopen en vertelt dat ze opnieuw een inschatting gaan maken en objectief gaan bekijken wie het meest urgent is. Wij besluiten naar beneden te gaan, maar laten de artsen duidelijk weten dat we terugkomen. Even later krijgen we het bericht dat Bart nummer 1 is. Halleluja. Tranen van blijdschap, maar nog steeds weten we niets over zijn kansen. We besluiten te blijven tot hij daadwerkelijk de operatiekamer ingaat. Dat duurt uiteindelijk nog twee uur, maar dan wordt hij eindelijk geholpen.

Als we afscheid van hem nemen, heeft hij zijn ogen open. Hij zegt met een zacht stemmetje ‘bye’ en knijpt heel zachtjes in mijn hand. Op dat moment voel ik dat het goed komt.
Nu ik dit bovenstaande typ weten we nog niets. Ik verwacht dat we binnen een paar uur meer zullen weten en alles in mij wil en wenst en voelt dat het goed is, goed moet zijn…

JAAA !! Goed nieuws. We komen net uit het ziekenhuis en Bart zag er een stuk beter uit. Hij heeft nog wel wat koorts maar een stuk minder dan gisteren en de pijn is logisch, gezien de operatie. De dokter verwacht dat hij in de loop van komende week naar huis mag. We hopen heel erg dat hij snel opknapt en misschien zelfs kan meespelen over twee weken. Het is fijn te zien dat zijn moeder dag en nacht naast hem zit en het verschil tussen een jongen die het leven dreigt te verliezen, en het mannetje wat nog zo ziek is maar weer leven in zijn lijfje heeft, is groot. We zijn dankbaar en opgelucht.

Documentaire en luikjes open.
In 2008 heeft Wanda een documentaire gemaakt over Little Voices. Wij werken nu aan vervolgbeelden. We zoeken de kinderen op die toen geïnterviewd zijn en schieten nieuwe beelden van het werk en het leven van de kinderen hier. Ik merk dat ik dit zoveel heftiger vind dan het mee gaan om afval te verzamelen. Zo waren we bij Chabelita, het meisje dat de vorige keer vertelde dat ze graag veel wilde slapen, omdat je groeit van slapen. Ze zit nog steeds bij Little Voices, en ik ervaar haar als een prachtig, maar onbereikbaar meisje dat gehard is door de straat. We weten dat haar vader vaak dronken is en dat ze soms aan de lijm zit. Bij haar thuis aangekomen zien we eerst de papa, die met regenlaarzen in een sloot vol afval staat. Chabelita ligt te slapen op de houten vloer van haar hut. Mooi meisje, en wat moet slapen een uitvlucht zijn voor de realiteit van de dag. Ze vertelt later ook dat ze, als ze niet werkt of een computerspel doet, ze vaak slaapt. Net wakker heeft ze een ander gezicht, veel jonger en de kakkerlakkenbeet bij haar oog doet ook niet veel goed. Ik zie een klein meisje, dat tranen in haar ogen krijgt omdat ze Wanda zo mist. Wanda, die voelt als een moeder omdat haar eigen moeder niet meer leeft. Ik zou niets liever willen dan haar in mijn armen nemen, zachtjes wiegen ondanks haar puberlijfje en zacht fluisteren dat alles goed komt.

De ochtend voor we Chabelita gingen filmen en we later die dag het bericht van Bart kregen, hadden Chris en ik een gesprek over ‘geraakt zijn’. We zien en voelen alle ellende, maar zijn ook gewoon met de kinderen aan het werk. We voelen heel veel liefde, maar liggen niet huilend wakker, ondanks al die schrijnende verhalen bij elkaar. Na dat gesprek en onze gedachten daarover, kwam deze dag. Baf, alle luikjes open, een rechtstreekse verbinding naar binnen. Ineens zie ik tijdens de repetitie hoe vies veel kinderen zijn, hoe ze stinken, hoe sommigen aangetast zijn door de lijm of door het leven dat ze lijden. Ik zie de open wonden, het keiharde overleven en de kinderen die daarachter doorschemeren. Wat is dit in vredesnaam voor wereld?? Morgen kan ik vast weer ‘gewoon’ werken, maar nu zie ik even geen relativering.

Repeteren
Maar ja, of ik nu wel of niet kan relativeren… ons werk gaat door. En gelukkig maar, want de energie en het plezier wat daarbij vrijkomt blijft heerlijk. Al zijn er dagen dat ze zo losgeslagen zijn dat ik enigszins wanhopig wordt van de chaos, maar dat schijnt normaal te zijn.
Het letterlijke repeteren voor de performance is soms wat lastig omdat concentratie een probleem is, maar toch onthouden ze genoeg om vertrouwen te hebben in het resultaat. Geduld zal een schone zaak zijn.
Het openingsbeeld is in elk geval goud. Pépé loopt traag over de vloer met zijn karretje achter zich aan, hij ziet het publiek en loopt door (ik ben al gesmolten). Dan komen ze allemaal oprennen en maken de meest stoere foto ever. We krijgen ‘gangsters’ te zien. Gangsters met vieze voeten en gescheurde kleren, maar o zo trots. Ze verzamelen afval op het podium, showen een droomgezin, vertellen over dat wat dierbaar is en over hun wensen voor de toekomst. Samson schrijft een lied (wat ik hier zal opschrijven als het af is) en ze laten een aantal stoere breakdance-moves zien.
De oefeningen rondom samenwerken en vertrouwen gaan ook nog altijd door. Met drie stoelen en 5 mensen de ruimte door zonder de vloer te raken, doet het goed. Ook de isa-dua-tatlo (onze ek-do-tien uit India) blijft het goed doen en de ‘wat voor dier is je vader als hij een dier was?’, is een feest.
We spelen, zingen, dansen, rappen, lachen en maken veel chaos en het resultaat daarvan mogen we straks op zo’n 5 plekken aan publiek tonen. Wat is het toch een prachtig vak!!

resized_repeteren 1 resized_repeteren 2 resized_repeteren 3

En dan…… DE RADIO
En dan is het zover. De radio. Zaterdag repeteren we met de vier kinderen die mee mogen. Een beetje pijnlijk voor de kinderen die niet mogen, maar we kunnen nu eenmaal niet met z’n twintigen aankomen. We oefenen het lied, de rap en een aantal vragen, waarvan we denken dat ze gesteld zouden kunnen worden. Voor we uit elkaar gaan, laten we ze 10 keer beloven om om 09.00 uur bij de kerk klaar te staan. Wij zelf zijn van plan om daar om half 10 te zijn, maar omdat deze kinderen altijd minstens een half uur te laat komen zeggen we tegen hen 09.00 uur. We hopen dat ze er zullen zijn.

Zondagochtend komen wij om half 10 aan bij de kerk, staan daar vier schoongewassen kindjes te springen en te roepen dat we te laat zijn. Wat een feest. Het voelt als een schoolreisje. Eerst organiseren we ontbijt, want natuurlijk heeft nog niemand gegeten en dan lopen we naar de studio. De eerste woorden die Parker luidkeels roept wanneer hij het hek doorloopt: “I’m an artist!!”. We moeten in een lege studio wachten, de kinderen kruipen op de zachte stoelen, rollen over de grond en fluisteren onder de indruk dat ze hier zouden kunnen slapen. Het lied klinkt behoorlijk vals, en tijdens de repetities hebben we ze op het hard gedrukt niet te schreeuwen maar beheerst te zingen. Dat betekent dat er nu niet meer zo veel van over is. In de laatste 10 minuten proberen we er weer wat leven in te krijgen, maar ze zijn best zenuwachtig.

De meneer van de radio vergezelt ons en vraagt van alles over de kinderen en de organisatie. Hij zegt te willen helpen met zoeken naar sponsors en dat hij daar op de radio nu ook een oproep voor gaat doen. Als dat zou lukken zou dat zo fantastisch zijn. Het is elke keer weer spannend voor Wanda of ze dit project kan blijven financieren en het moet blijven bestaan.
De uitzending zelf duurt lang. Ik film en maak foto’s en probeer tegelijkertijd hier en daar ook nog een kind te corrigeren wanneer de spanningsboog is bereikt. Ze zingen de liederen maar verder wordt er weinig aan hen gevraagd. Ik begrijp niets van het Ilonggo, maar irriteer me aan het feit dat het steeds over ons lijkt te gaan. Hoe fantastisch wij zijn, en gelukkig ook over hoe fantastisch Little Voices is. Ik denk alleen de hele tijd: “praat met die kinderen, die zitten hier en ze hebben prachtige antwoorden”. Chris, Grace en Danka vertellen over Little Voices en de kinderen. Met camera en fotocamera in mijn hand probeer ik de gespreksleider zacht duidelijk te maken dat ze ook vragen aan de kinderen moeten stellen. Deze kinderen hebben hun eerste moment van ogen uitkijken gehad, plukken aan kopjes of liggen languit op de grond. Gelukkig doen ze dat en komen de kinderen alsnog aan het woord. Ik versta het niet maar ze vertellen en lachen, dus dan zal het goed zijn. Missie geslaagd. Vier artiesten op de radio. Op de terug weg in de Jeepny krijgen we allemaal berichten van mensen die de uitzending gehoord hebben en het zo fantastisch vinden. We juichen luid.

Terug in de kerk stort Ken in slaap. Ken is één van de weinigen die ook echt op straat slaapt.

resized_radio 1 resized_radio 2 resized_radio 3

Tot slot… het zwemfeest
Verzamelen om 09.00, het ging wederom goed. Met een gehuurde Jeepny vertrekken we naar het zwembad. Twintig schoffies bij elkaar, dit is echt een schoolreisje. Iedereen is opgewonden, ze showen elkaar de badkleding (voor zover ze die hebben) en stuiteren op de Jeepnybankjes. Bij het zwembad aangekomen rennen ze als dolle honden over het grasveld, maar het geschreeuw en gelach begint pas echt wanneer ze de douche ontdekken èn een wc met bril!!! Rennen, lachen, gillen. Danka werpt een bezorgde blik naar de badmeester, maar wij genieten (dat was de deal van vandaag: Danka de big mama, Grace verzorgt het eten en wij maken plezier en duiken de verdrinkende kinderen van de bodem). De vieze lijven worden schoon, de eerste ronde in de douche en het blauwe water maakt het af. Wij worden gebruikt als klimpaal om vanaf onze schouders salto’s in het water te maken. Als de eerste hectiek wat gezakt is, neem ik Ken, de jongen die ook op straat slaapt, mee naar het diepe (ik kan daar net staan). Hij stond er al een tijdje naar te kijken, maar kan niet zwemmen. We oefenen samen, en zijn gespannen lijfje durft langzaam op mijn handen te vertrouwen. Hij oefent de schoolslag en durft steeds verder in het water te springen, voor ik hem opvang. Ik leg hem in ‘de plan’, hij doet zijn ogen dicht en heel langzaam durft hij zijn hoofd neer te laten en zijn lijf te laten rusten. Ik vaar hem als een bootje door het water. Een ander moment kruipt Chabelita in mijn armen, zegt “baby” en vouwt zich op. Ik zing zacht het ilonggo slaapliedje voor haar en we lachen als ik een woord vergeet of verkeerd doe. Het zijn vooral de kinderen zonder moeder die ik zo wil koesteren. Er zijn ook straatratjes die alleen maar ‘straatratje’ zijn, daar kom je niet zomaar doorheen. Met hen stoeien we, doen we zwemwedstrijdjes en onderwaterspelletjes.

Het was super!! Op de terugweg stort de helft in slaap.

resized_zwembad 1 resized_zwembad 2 resized_zwmbad 4

P.s. Daltonschool kinderen… We hebben al drie(!) opdrachten gestuurd. Is er nog niets aangekomen?? Zowel via mijn als via Chris haar emailadres naar Mick…???