The boys village, performance girls, de kidnapper en meer..

Elke keer als ik een blog geschreven heb denk ik: “Nu is het wel even klaar, alles went en we doen hier gewoon ons ding”. Nog geen halve dag later denk ik “Jee, wat is er alweer veel gebeurd, hoe schrijf ik dat allemaal op”.

R:  155 G:  255 B:  163 X:39852 Y:    0 S:    0 Zs:   1 Zp:  57 F:  688 I:    1 ImgVer:08.01.09.10 blog23012011 11 blog23012011 12

Maandag
Vandaag begonnen we bij de fotograaf om de foto’s af te laten drukken. Achter de balie stond een jongen die breed lachte toen hij ons zag. Of wij van SKCV waren. Trots vertelde hij dat hij 10 jaar in het jongensdorp heeft gewoond en nu hier werkt. Ook de andere jongen die achter de computer zat, bleek een SKCV-boy en toen bleek de nieuwe stagiair één van de jongens te zijn waarmee we hebben gewerkt. Fantastisch om te zien waar deze jongens dan toch terecht kunnen komen. Ze hebben een studiofoto van ons gemaakt zodat we ook een foto van onszelf kunnen geven en ze wilden alledrie met ons beiden op de foto. Erg leuk (ook het verschrikkelijk bewerkte resultaat).
Omdat we speciale formaten wilden (de jongens krijgen hun foto’s in een soort paspoortje, de meiden krijgen spullen om hun eigen fotolijstje te knutselen) hadden we bedacht om tussen de middag maar even terug te gaan om te controleren of het goed ging. Ze zeggen hier namelijk altijd dat alles goed is en dat ze het snappen, maar de helft van de tijd hebben ze eigenlijk geen idee waar het over gaat (komen we nu achter). Toch kregen we later zeer veel spijt van dit Nederlandse controlegedrag..
Toen we net in de auto-riksja zaten om naar de jongens te gaan, zei Tet nog dat het lekker fris was en ik merkte op dat het rustig was op straat. Ik weet niet of we daarmee onszelf vervloekt hebben of dat dit karma is, maar nog geen kwartier later zaten we midden in de hel. Wat een verschrikking is die route. Er zijn werkzaamheden waardoor de chaos die er normaal al is, nu vertienvoudigd is. Bloedheet, daar begint het dan mee. Vervolgens honderden motoren, riksja’s, fietsen, bussen, auto’s, wagens die hun weg vooruit zoeken. Alles toetert, hard en lang, de stoffige weg (met enorme gaten en bulten erin) veroorzaakt een mist van stuifzand. Niemand komt echt goed vooruit dus de uitlaatgassen vullen onze longen en de twee weghelften worden behoorlijk genegeerd dus de helft van de tijd voelt het alsof er elk moment een bus ons kan verpletteren of anders dat wij een motorrijder frontaal van zijn motor beuken. Het was een leuk idee om heen en weer te gaan tussen de middag, maar dat betekende dus dat we deze weg 4 keer over moesten vandaag! En ze bleken het bij de foto winkel begrepen te hebben..

The boys village. De jongens waren kleiner dan we hadden verwacht en hadden een strakke hand nodig. Er was een fijne teacher bij die zelf de groep goed onder controle had en op een hele prettige manier assisteerde en vertaalde. Vooral het voorspelen van een scène werkt heel prikkelend. Ze willen allemaal spelen. Het valt op dat deze jongens veel meer fantasie en ideeën hebben dan de voorgaande groepen. Ze roepen hun ideeën vooral naar anderen (dat moet er dan nog even uit), maar het is wel een fijne energie die aansluit bij ons vak. Toch lukt het ook hen niet om binnen de structuur van een scène zelf invulling te geven. Het blijft bij een hele duidelijke opdracht – je komt nu binnen en er is ‘iets’ met je aan de hand, wat zou er kunnen zijn – dat lukt wel. Bij de meisjes keken ze de eerste dag alleen maar met lege blikken wanneer ze zo’n vraag kregen. Ook valt op dat wanneer we ze vragen waarom ze iets vonden, dat er even een soort onzekerheid ontstaat. Dat zijn ze echt niet gewend hier.
Na de les hebben we binnen het donatie geld aan Mathaji overhandigd (60.000 rupee = ruim 1000 euro) en terwijl Tet gezellig aan het kletsen was met Robert Jan en Marie José glipte ik stiekem naar buiten. De zon was al een stuk minder warm en ik vond het nu wel lekker dat ze mijn huid zo verwarmde. Ik liep het trappetje af naar het water en streek daar neer. Ik verkoelde mijn handen en voeten in het water en staarde wat voor me uit. In de verte het geluid van jongens die op het land werkten, op het water een smalle, platte boot en vlak bij zwommen een paar vissen voorbij. Wat een rust. Wat een schoonheid.
’s Avonds weer door de hel naar huis, foto’s ophalen, uitzoeken, les voor de dag erna voorbereiden, de performance van de meisjes doornemen (want die is morgen ochtend), weer veel te heet eten voorgeschoteld krijgen om vervolgens uitgeput in bed te rollen.

R:  159 G:  255 B:  147 X:39852 Y: 8100 S:    0 Zs:   2 Zp:  92 F:  698 I:    1 ImgVer:08.01.09.10 R:  129 G:  255 B:  187 X:39852 Y:    0 S:    0 Zs:   0 Zp:   0 F:  658 I:    1 ImgVer:08.01.09.10 R:  160 G:  255 B:  151 X:39852 Y:    0 S:    0 Zs:   3 Zp: 127 F:  726 I:    1 ImgVer:08.01.09.10

Dinsdag
De dag van de performances. Dit betekende ook de dag van afscheid van de meiden en de laatste keer tussen de teachers in het busje. We hadden de enorme stapel foto’s mee die in het busje tot grote hilariteit leidde. Onze planning was om kort te repeteren, dan de performances te doen om vervolgens op tijd bij the boys te kunnen zijn voor onze les. Als toys hadden we lipgloss meegenomen voor alle meiden en we hadden alle portretten geprint en met het knutselmateriaal op de tafel uitgestald. Het werd goed ontvangen. Het repeteren ging bij mij best goed. Tet had het zwaarder in een galmende ruimte waar mensen met veel herrie aan het koken waren en ze had een incomplete groep. Ik miste er ook een paar, maar dat was goed op te lossen. We repeteerden vooral de volgorde en speelden nog één keer onze scène ‘the birthday’, over dromen. Om elf uur zouden de gasten komen. Dat werd half twaalf, dat werd twaalf uur. Uiteindelijk kwamen er drie mannen en was het nog een enorme chaos met wie zit waar, welke kant op, moeten er nu persfoto’s gemaakt worden of zijn we al begonnen, kan er een moment stilte zijn, niet weer alles omdraaien het stond net goed, waar is the principal, komen er nog meer, hé ze was toch net hier, waarom beginnen we niet… Uiteindelijk begonnen we. De kinderen deden het super! Ons volwassen publiek vervulde zijn rol iets minder goed. Van sms’en, tot weglopen, tot weer terugkomen, tot Tet wegroepen tijdens een scène, tot erdoorheen praten. Onvoorstelbaar.  Wat veel goedmaakte, was dat de oudere meiden (die in de tiende klas zitten) kwamen kijken en dat zowel zij als onze groepen heel sterk reageerden op wat ze te zien kregen. Zowel de herkenning in scènes als “dronken vader” en “friends, no friends”, als het plezier om het onbekende van zo expressief zijn.
Na de presentatie was het ineens een heel gek moment van afscheid nemen. We werden uitgenodigd door de principal van een college uit de buurt (één van onze gasten). Dit college geeft een aantal meiden van SKCV gratis ……(?) Wij wilden maar wat graag weigeren, en moesten bovendien naar de jongens, maar zo werkt dat toch niet. Een heel aantal telefoontjes verder was geregeld dat we toch naar dat college gingen en onze les bij de jongens was afgezegd. Tet en ik keken elkaar aan en zuchtten onhoorbaar. Dit beloofde een lange middag te worden en de ochtend was al zo intensief geweest. We moesten nu wel echt weg, er was haast, afscheid nemen dus… tranen bij de meisjes, wij ook wat geëmotioneerd. Toen bleken we niet opgejaagd te zijn om te vertrekken, maar voor de lunch. Daarna duurde het nog eindeloos voor we vertrokken. We zijn op een gegeven moment maar weer een scène gaan spelen om de tijd een beetje op te vullen.
Eindelijk vertrokken we echt. Dag, dag, zwaai, zwaai. Net buiten de poort van het meisjeshuis stond een man die hard tegen de bus sloeg en iets schreeuwde over “stoppen!”. Het busje probeerde door te rijden maar de man sprong achterin. Twee donkere vuurspugende ogen keken me recht aan. Ik kon geen woord verstaan, maar ik wist één ding zeker: ‘dit is heel eng’. Het busje reed de grote weg op, maar aangezien de man binnen zat, stopten we aan de kant van de weg. De man liep naar het voorste raampje waar Devasena (the principal) zat. Hij schreeuwde, zij praatte luid terug met haar schelle, hoge stem. Meer en meer geschreeuw. Ik staarde naar een paar koeien in de verte. Het was de vader van twee meiden, hij handelt in kinderen en ook zijn eigen kinderen verkoopt hij. Er loopt op dit moment een rechtszaak tegen hem. Hij heeft beide meisjes ook misbruikt en geslagen.
Na een hoop geschreeuw reed het busje toch weg en bleef de man woedend achter. Ik zat vol, vouwde mezelf op in een hoekje van de bus en haalde diep adem.

Het college was midden op het platteland, we werden gevraagd iets te vertellen over ons schoolsysteem en wat wij deden. Ik vond het verschrikkelijk. Meer dan honderd studenten  van mijn eigen leeftijd zaten voor me op de grond, mijn Engels is slecht en ik had geen idee wat ik moest doen of vertellen. Gelukkig was Tet er wel goed in. Ze vertelde over haar werk en deed een paar oefeningen met een paar meiden over ‘nee’ zeggen. We speelden een scène die we ook met de kinderen hebben gedaan en ik deed een kort dramadingetje wat iedereen kon nadoen. Terwijl Tet bezig was, kwam ik een beetje bij en kon ik om me heen kijken. Een prachtig terrein, met voor me op de grond allemaal studenten op blote voeten en in prachtige kleren. Het was goed warm maar we zaten in de schaduw. Ineens besefte ik dat we wel hier in India zijn. En dat ik misschien gewend raak aan dit beeld, maar dat ik niet moet vergeten waar we zijn en hoe bijzonder dat is. De reis is te kort om haar vanzelfsprekendheden toe te staan.

Terug in het busje bleek dat we weer teruggingen naar de meisjes. Tet en ik hoopten nog dat we misschien buiten de poort konden wachten op de andere teachers, maar dat zat er niet in. Bloedheet, weer allemaal meiden om ons heen, weer bye bye, pluk, knuffel, pluk en wachten…wachten…wachten. Een kwartier, een half uur, drie kwartier, een uur. Pas toen we echt niet meer konden en wilden weten waarop we nu aan het wachten waren, hoorden we dat de twee meisjes van die vader weg moesten omdat het niet veilig genoeg was. Op zich kan de man niet binnen komen, er is veel bewaking (nu nog meer) en honden, maar de hele onrust dat hij in de buurt is, is zo slecht voor de meiden dat ze naar het ziekenhuis in the shelter moesten. Dat kan op slot en daar zou hij niet komen.
Een kwartier later zaten we met twee huilende meisjes (en alle teachers) in het busje.  Aangekomen bij het hotel keken we elkaar aan: ‘even huilen’. Ik had geen tranen, alleen stilte. Op bed kwam ik weer een beetje bij, om vervolgens toch weer op te staan omdat we wel iets moesten gaan eten. Dit laatste was goed, eruit maar wel iets heel anders.
We belandden in een heel chique hotel (waarbij we ineens beseften dat ons hotel helemaal niet zo chique is) en wat stond daar op het menu…. Jawel, jawel…Pizza!!!! Ongelooflijk maar waar. Dat was een zeer welkome afsluiting van deze dag (ook al wassie maar matig lekker).

Vrijdag
Ik zie nu dat ik al drie dagen niets heb geschreven. Tijd vliegt en we werken hard. De dagen zitten vol met lessen en veel regeldingen (toys kopen, cd-speler zoeken voor de jongensschool, foto’s uitzoeken en laten afdrukken, lessen/performances voorbereiden, verse fruitshake drinken bij de buurmannen en af en toe even uitademen op bed onder de AC).

R:  127 G:  255 B:  185 X:39852 Y:    0 S:  520 Zs:   0 Zp:   1 F:  669 I:    0 ImgVer:08.01.09.10 R:  156 G:  255 B:  154 X:39852 Y:    0 S:    0 Zs:   0 Zp:   1 F:  658 I:    1 ImgVer:08.01.09.10 R:  150 G:  255 B:  170 X:39852 Y:    0 S:    0 Zs:   0 Zp:   1 F:  654 I:    1 ImgVer:08.01.09.10

Het werken bij de jongens was echt een hele andere energie dan bij de meiden. Ze maken minder contact en alles is wat harder en stoerder. Toch zijn er een paar jongens die wel echt contact maken, en dat is dan ook direct ‘echter’ contact dan bij de meisjes. Dat vond ik indrukwekkend om te zien. Zo was er een jongen, Naveen, die mij tijdens ons eerste bezoek (ruim drie weken geleden) in het Telegu heeft leren tellen. Vanaf toen waren we vrienden. Hij deed niet mee met onze lessen maar zodra hij me in beeld kreeg, kwam hij in mijn buurt staan en keek me met grote bruine ogen aan. Soms vroeg hij letterlijk aandacht met ‘game’ (een klap spelletje) maar over het algemeen bewaarde hij de afstand van een kleine meter en keek me aan met een voorzichtige glimlach, als ik hem aankeek. Een ontroerend mannetje, dat ik in groepsverband (lunch, birthday, verjaardag Pitatji) geregeld alleen zie zitten of rondlopen. Wat zou zo’n ‘vrienden deal’ voor zo’n mannetje betekenen?

Het werken ging best goed. Of het maken van een performance uiteindelijk het leukst is geweest, weet ik niet. Dan is het allemaal direct doelgericht en dat gaat af van het plezier (er moet herhaald worden, veel organiseren met 20 spelers en er zit gewoon een druk op). Leuk was dat we met deze jongens wel echt scènes hebben gespeeld, die door het publiek vandaag goed werden ontvangen. Bij het ochtendritueel deed ik mee om ze te leiden, dat was erg leuk om te doen maar ik voelde direct ook dat ik me dan fysiek wel heel vrij gedraag, wat hier een taboe is voor vrouwen. Voel me af en toe best opgesloten in die Indiase ‘pyama’s’ waar ik steeds uitscheur omdat ik ren- en springbewegingen maak, die die kleren niet kunnen hebben. Daarnaast zijn er vele ogen op mij gericht en voel ik een druk van ‘als vrouw/meisje moet je je aan de codes houden’. Dat heb ik eerder niet zo ervaren, maar de eerste keer was ik met een hele groep in India en de tweede keer met Leroy, dus dan is het ook een ander verhaal.
Terug naar de performance. Deels was het heel erg leuk… de oudere jongens, teachers en het bezoek moesten erg lachen (wat als resultaat had dat de spelers veel moeite hadden om serieus te blijven). Ongeveer op de helft werd het een zootje, ze hielden zich niet meer aan wat we geoefend hadden en gingen smieren. Voor Nederlandse maatstaven was dat echt beschamend. Voor hier…ach, het expressief zijn is al zo nieuw. Dat geeft zoveel pret en vrijheid bij zowel publiek als speler, dat dat de kracht is.
Het afscheid nemen was gek. Vooral omdat ons werk bij SKCV er nu opzit. Dat was toch wel even slikken. Zo snel ineens, en is dit het nu? We kennen net iedereen, hebben ons plekje en nu gaan we weer. Het geven van de foto’s was ook bij de jongens een groot succes (ze doken er bovenop, nadat ze er al dagen om gezeurd hadden).
Tet was met een paar mensen aan het praten en ik glipte ertussen uit (oei, dat doe ik wel vaker bij de social talkgesprekken) en liep naar het water. Samen met een jongen speelde ik wat met de zelfgemaakte vlieger en met een ander lag ik languit op de stijger om grote vissen te spotten. Dit was het dus, niet meer terug naar dat mooie plekje aan de rivier waar ik nog vele uren had kunnen doorbrengen. Deze week bij the boys vond ik het heerlijk om een beetje te rennen en dollen.

Toen we wegreden in de riksja gleed er een stille traan over mijn wang. Het is een wonder dat die nog niet op zijn. Ik heb me fijn gevoeld tussen al die kinderen (jongens, meisjes, shelter-boys), had met sommige ervan echt contact, kon met andere dollen en plezier maken, voelde me ertussen passen als kind, als docent, als mens. Ik geloof dat we met ons bezoek iets hebben kunnen brengen daar. De hele energie van spelen, van onze westerse vrijheid en de aandacht die we voor hun verhalen en levens hadden was bijzonder en intens. Het maakt iets los, opent ergens van binnen een luikje.
Tet zei bij het afscheid nemen, tegen mij dat er wel veel gegiebeld word hier (ze doelde op de teachers van de jongens). Ja, dat is zo… er wordt veel gelachen. Niet alleen hier, ook bij de teachers van de meiden, bij de mensen die we ontmoeten in het hotel en in onze buurt en dat heeft alles te maken met de open, grappige en gekke manier waarop Tet contact maakt met iedereen. Het is een feest om te zien hoe Tet van elke ontmoeting een feest maakt. Een gekke bek, een overdreven reactie, een spiegeling van het gedrag van de ander. Ik zie mensen loskomen, even uit hun introverte, vage, indirecte basis breken. Veel pret, waar ik van geniet, soms een beetje jaloers op ben omdat ik dan zoveel minder expressief ben, maar tegelijk ook wordt aangewakkerd in het gekke en het losse. Hieronder het resultaat van ruim drie weken samen (met dank aan onze SKCV foto-vriend).

blog23012011 1 blog23012011 2 blog23012011 3

En dan breekt nu ons laatste weekend in Vijayawada aan. Een weekend van vele afspraken ter afsluiting. Morgenavond gaan we met één van de teachers van de meiden eten, samen met haar zoon. Ze heeft een geadopteerde zoon van 18 en is gescheiden van haar man. Een mooie magere vrouw, waarvan de ogen in ruststand op triest staan. Toen we wat meer hoorden over haar leven hebben we besloten haar van het sponsorgeld een bedrag te geven ter ondersteuning van het betalen van de studie van haar zoon of voor iets anders wat ze nodig heeft. Ik had de eer om haar dat te vertellen. Dinsdagochtend in het meisjeshuis nam ik haar even apart. Ik vertelde dat we veel geld van vrienden hadden gekregen voor goede bestemmingen in India en dat we haar graag een bedrag wilden geven, ter ondersteuning. Ik zei haar hoeveel bewondering ik voor haar had. Ze barste in tranen uit en viel tegen me aan. Ze probeerde haar huilen en dankbaarheid bedaard te houden, maar snikkend vertelde ze dat ze had gebeden voor hulp voor haar en haar zoon en dat die nu kwam. Ze zei dat ik haar dochter was. Mooie sterke vrouw, en wat ben ik dankbaar dat wij zoveel geld hebben gekregen dat we dit soort dingen kunnen doen.

Maandag vertrekken we naar Orccha. Twintig uur (!) in de trein naar Jhansi en daarna nog een uurtje met een bus. Whoeii… maar wel lekker want dat is 2 volle dagen VAKANTIE ! ! ! Platteland, niets hoeven, wakker worden en maar gaan lopen en dan zien. Ik verheug me erop. Daarna door naar Delhi waar ik Jim weer zal ontmoeten, het kindertehuis terug zal zien en de plek bezoek waar ik gewoond heb. Morgen (22-01-2011) is het precies 25 jaar geleden(22- 01-1986) dat mijn moeder me in het gevlochten mandje legde, verstopt in de muur van het tehuis. Waarna ze als een schim is verdwenen, met mijn verhaal nog in haar zak. Missen zonder kennen. Tranen zonder weten.
Het weten zal nooit terug komen, maar één ding staat vast… met deze reis ben ik heel, heel dichtbij en dat is genoeg.

Liefs,

Narhea

P.s. er staan weer nieuwe foto”s om het fotoboek.