Performance, aardbeving en het naderende afscheid

Vanochtend om 6.00 am ging de wekker…….

De performances!!!

We hadden geloot wie de kinderen mocht halen en wie de voorbereidingen in de kerk moest doen. Ik had geluk. In alle vroegte rij ik met een opkomende zon, in de jeepny door de suikervelden. Op weg naar onze kindjes. Mijn buik kriebelt van zenuwen en voorpret. Hoe zal het gaan, hoe zou het publiek het vinden, zouden de kinderen er op tijd zijn, zullen ze ervan genieten…

resized_1 resized_2 resized_3

Niet één kind als ik bij de kerk aan kom… drie kwartier stress. Ze druppelen binnen maar stuiven ook weer weg als het ze te lang duurt. Later hoor ik van Danka dat ze om 5 uur aan haar huis stonden te roepen dat wij er niet waren. Tsja, dan is het niet gek dat ze op de afgesproken tijd nog sliepen. Ik overdenk de laatste repetities. Het was niet gemakkelijk om ‘echt’ te repeteren. Zowel problemen thuis (vader slaat, ruzie, weglopen) als ziek zijn, als straatleven, als concentratiegebrek zaten ons tegen, maar uiteindelijk lukte het toch om compleet te zijn op de generale repetitie. En Danka en Grace krijgen het voor elkaar om ze het belang in te laten zien van concentratie en herhalen. Net op tijd zijn we compleet op deze eerste performancedag. Feest in de jeepny, we oefenen het lied en ik word plat geknuffeld, deze eerste performance doen ze voor ons. Nee, ze zijn niet zenuwachtig, stuiteren ze opgewonden. In de kerk staat eten voor ze klaar, wat fijn is want geen van allen heeft iets in z’n buik. En dan is het moment daar, toitoitoi en de kerk in. We schuiven vooraan in een hoekje op de grond, terwijl het slotlied gezongen wordt. Ik slik mijn tranen weg, wat voel ik me rijk met al deze schoffies aan mijn zij. Tijdens de eerste performance is er weinig ruimte voor ontroering. De zaal is enorm, er zitten zeker 800 mensen en na de vierde rij kan men al niets meer zien of horen. Ik film met één hand en met de andere probeer ik ze bij te sturen en halfslachtig iets met een microfoon te doen. Danka zit naast me en roept hier en daar aanwijzingen om te voorkomen dat ze ‘verzuipen’ in deze zaal. Het is niet te doen, maar ze staan er, ze spelen, ze showen en ze zingen. Wat een helden. Achteraf hoop ik vooral dat ze niet hebben gevoeld hoe alles in het niets verdween in deze enorme ruimte. Maar gelukkig, er is euforie. We zingen luidkeels op de terugweg in de jeepny, van de Caribou tot Vader Jacob. Iedereen heeft zin in de middag, waar ze in hun eigen kerk zullen spelen. Familie en andere mensen uit hun barangay zijn hier uitgenodigd. Helaas helaas is alleen de oma van Big Mouth uiteindelijk echt aanwezig, verder niemand van de ouders. Erg vind ik dat! Voorafgaand zijn we de barangay door geweest om ze persoonlijk uit te nodigen en toch zijn ze er nu niet. Gelukkig is er veel ander publiek, dat stil is en ze krijgen zelfs twee keer spontaan applaus. Ze groeien meters.

Vóór onze performance zitten we met z’n allen in de mis. Goede afspraken hebben we gemaakt met de kinderen over hoe zich te gedragen en over ‘stil zijn’, en met elkaar over een verdeling wie welke kinderen in de gaten zal houden. Tegen alle verwachtingen in, gedragen ze zich voorbeeldig. Als engeltjes verkleed in vieze oude kleren, zitten ze geknield in de kerkbanken. Naast me stort Big Mouth in een diepe slaap, waar ik hem tegen de tijd van de performance haast niet meer uit krijg. Ook Ken moet van ver komen en even vrees ik het ergste voor de energie. Maar dat eerste moment van applaus is goud, ze dansen allemaal vol energie, spelen en genieten. Kippenvel en een onbeschrijfbare trots. De piramide gaat fantastisch, precies tegelijk strekt de bovenste rij kinderen hun armen omhoog en blijft krachtig en sterk een paar tellen zo staan. Kinderen van de straat, kinderen van de toekomst.

resized_4 resized_5 resized_6

Terwijl ik hier zit te schrijven begint de aarde te trillen. Alsof ergens heel diep in de aarde iets onrustig word, het wordt meer en meer. Paniek alom, de taarten schudden, het licht flikkert. Alles beweegt. Mensen kijken elkaar aan en dan rent iedereen naar buiten. Ook uit andere gebouwen vluchten mensen de straat op. Iedereen staart angstig naar de gebouwen om ons heen. Ik bedenk me dat ik op het midden van de straat moet gaan staan, maar verroer me niet. Besef ook dat ik niet weet waar Chris is, dat ik onze Filippijnse telefoon niet heb dus niemand kan contacten en ik word zeeziek van het schudden. Dan, alsof er niets gebeurd is, wordt het weer rustig. Ik tril en blijf nog een behoorlijk tijdje trillen. De derde schok (deze grote was de tweede) is niet zo heftig, maar alle grote gebouwen worden afgesloten. Scholen sluiten en zo kan ook onze performance van de middag niet doorgaan. Er wordt een hevige naschok verwacht, iedereen moet naar huis, eten en kaarsen inslaan want de elektriciteit zal waarschijnlijk uitvallen. De aardbeving was 6.8 en gelukkig valt de naschok heel erg mee maar dan begint de angst voor een Tsunami. En jawel, een tsunami allert wordt afgeroepen en in het zuiden van Negros worden mensen geëvacueerd. Wij zitten op een veilige plek van het eiland, maar die uitspraak voelt niet helemaal als een waarheid. We maken afspraken voor de plek waar we heen moeten bij een nieuwe beving en ook waar we heen moeten wanneer het water komt. Gelukkig allemaal niet nodig, de nacht was spannend, maar er gebeurde niets. De twee naschokken waren klein en het water bleef uit.
Nog nooit heb ik zo’n oerkracht gevoeld. Bizar om waar te nemen dat er gevaar is en dat je alleen maar kan afwachten of het daadwerkelijk komt. Er zijn voor zover ik weet ongeveer 33 mensen overleden door deze aardbeving. Vlak bij ons 3 bouwvakkers die op een stijger stonden, en in het zuiden 31 mensen doordat er een aardverschuiving was. De komende week kunnen er nog naschokken zijn.

De dag na de beving mogen we gelukkig de performance in Felisa alsnog doen. Dat wordt de beroemde ‘slechte’. Alles zat tegen. Het hoort erbij, maar toch balen.
En dan de laatste… Uno R. Een college waar zowel een aantal studenten als docenten komen kijken. Een echt podium met theaterlicht en tijd om daarop kort te repeteren. Wat een feest. Na de slechte performance van vanochtend hebben de kinderen een flinke preek gehad over concentratie en energie en daarbij weten ze dat dit de laatste is. Dan gaat het zaallicht uit, de deuren dicht en staan onze schoffies in de coulissen. Er begint vooraf een filmpje met een soort gebed voor alle mensen en dieren van deze wereld. Mooie plaatjes, een zacht muziekje en een rustige stem die praat over verantwoordelijkheid voor elkaar. Onze laatste performance. Overmorgen gaan we ze achterlaten. Verantwoordelijkheid. Daar in de coulissen staan ze. Theaterlicht en een podium. Weken repeteren. Weken knuffelen. Weken liefhebben en plezier maken met alles wat we in ons hebben. Tranen. Tranen die niet meer stoppen. Ze spelen de sterren van de hemel, het publiek lacht en klapt. Ik huil en film en lach en huil.

resized_7 resized_8 resized_9 resized_10 resized_11 resized_12

Afscheid
Dag Lieve Chabelita, die zo graag slaapt om te vergeten, in wiens ogen ik herkenning vond en zij in de mijne. Dag Lieve Ken met je sigaret, ik wens je veilige muren toe waar je even kan rusten. Dag Lieve Big Mouth met je vieze snoet en magere lijfje. Dag lieve Badu. Stoere jongen die aan z’n haar frunnikt zodra hij zenuwachtig wordt en per ongeluk toch steeds meer komt knuffelen. Dag lieve Bagong met je brede lach, die ineens op schoot kruipt en daar wil slapen en andere momenten alleen maar kan stoeien. Dag mooie lieve Trisha met je eindeloze energie en vrolijkheid. Dag betrouwbare lieve Inday die helpt waar je kan en verantwoordelijkheid van anderen op je neemt waar je kan. Dag kleine Pepe, onze mime acteur, wat ben je goed en wat ben je prachtig om te zien wanneer je in je eentje op straat speelt. Dag lieve Makoy, wat ben je een held dat je stopte met de lijm en de performance mee speelde (en goed!!). Dag lieve Bart, dat je maar snel weer helemaal de oude mag zijn. En lieve Kimoy wat draag je een grote last dat je niet eens mee mag spelen in het zwembad of met de performance. Dag lieve Parker, ik wens dat je ondanks de slagen van je vader, je positieve energie mag behouden. Dag alle anderen die ik nu niet noem… hoe… hoe kunnen we deze kinderen achterlaten? En hoe ga ik het zelf doen, zonder hun lieve knuffellijfjes, zonder hun energie en levenslust? Het voelt als onmogelijk, als verraad en als het ergste wat we op dit moment kunnen doen. En toch zullen we gaan.
Tet mailde vorige week dat ze graag geld wilde geven voor een bijzonder uitstapje. Een prachtig bedrag, waarmee we besluiten de verjaardag van Little Voices te vieren. Sommigen kennen hun verjaardag, anderen niet. Little Voices bestaat nu 4 jaar, dus genoeg reden om elk stemmetje dat met ons is, te vieren. Een grote taart, zwembad, eten en een cadeau. Dit feest is tevens ons afscheid. We hebben voor elk kind een boekje, waarin foto’s staan van de afgelopen weken, en een verhaaltje voor ieder kind. De lege pagina’s zijn om te tekenen en te schrijven over dat waar ze van dromen, dat waar ze naar verlangen of dat wat ze missen. We pakken het in in mooi cadeaupapier, laten alle namen op de taart zetten, blazen ballonnen op.
Morgen is het afscheid. ’s Ochtends zwembad en kindjes, ’s avonds bij ons thuis een afscheid met onze familie en vrienden. Het is te onwerkelijk. Ik snap niet waar de tijd is gebleven, niet dat we echt weggaan…
Donderdagochtend vertrekken we met de boot. We zullen er ruim een week over doen om naar Manilla te varen, en zullen onderweg verschillende eilanden bezoeken. Voor we terugvliegen, zal ik schrijven over de dag van het afscheid en de reis naar Manilla.
Nog één dag….

resized_13 resized_14 resized_15

Tot slot…school.
Mijn moeder vroeg zich af waarom Little Voices niets organiseert rondom school. Een goede vraag die voor ons inmiddels als vanzelfsprekend is. Sommige kinderen gaan naar school, er is een speciale ‘arme kinderen school’ waar ouders kunnen aankloppen. Hier zijn de regels niet zo streng, en is het niet erg als ze eens niet komen en zijn ze welkom als ze wel komen. Er zijn ook kinderen die zelfs die vrijheid niet aankunnen. Deze kinderen zijn zo gewend aan het straatleven dat ze niet meer in een systeem passen, zelfs niet vrijblijvend. Deze kinderen komen zo vaak niet opdagen dat ze uiteindelijk niet meer welkom zijn. Onze Ken leeft en slaapt op straat, er zijn meerdere keren mensen geweest die hem in huis wilden nemen, maar hij kon het zelf niet meer en liep steeds weg. Little Voices investeert op een andere manier in de kinderen, een manier waarbij ze verzekerd zijn van eten op de workshopdag, waar ze (voor zover mogelijk) iets van discipline en gedragsregels meekrijgen. Het leuke was dat één van de grootste schoffies tijdens de radio zei dat hij Little Voices zo fijn vond omdat hij daar leerde zich te gedragen. Als iemand zich over het algemeen nìet gedraagt is hij het, maar kennelijk hecht hij er toch waarde aan. En eerlijk is eerlijk, door de weken heen is hij steeds handelbaarder geworden.

Een fotoalbum van deze performances-week volgt later. Nu nog even dollen, spelen, knuffelen en alles inademen van dat wat ons dagelijks leven is geworden.

… En inmiddels regent het hier zo onbeschrijfelijk hard dat mensen bang zijn voor een overstroming. Dat kan er nog wel bij de laatste dag. Ik zeg later meer…

We hebben inmiddels het afscheid met de kinderen gehad. Ik schrijf er later over, maar het is misschien wel het ergste wat ik ooit heb gedaan: deze kinderen achterlaten. Iedereen brak totaal. Schokkende lijfjes, grote eindeloze tranen. Dit is echt, echt niet te doen…
Nu op naar het volgende afscheid…