Laatste blog … thuis…

Vorige week maakten we ons klaar voor de laatste twee presentaties en nu zit ik alweer dagen thuis op de bank te staren naar het grijze weer. Alsof er niets gebeurd is….

Alsof ik even in slaap ben gevallen, indrukwekkend heb gedroomd en nu weer wakker ben. Dat we de reis gemaakt hebben, onze ‘missie’ opgezet en vervolgens hebben voltooid… nee dat gaat er nog niet in. Ik schreef het volgens mij al eens eerder, maar ik voel me een dankbaar en rijk mens. Dat we alles tot in elke vezel mochten beleven en dat we zoveel plezier mochten hebben en creëren. Af en toe ruik ik nog even aan mijn Indiase mutsje of ik nog een vleugje geur van daar kan vinden. Maar langzaam verdwijnt dat.
Tet en ik gaan zondag alle filmpjes bekijken en een plan maken over hoe nu verder. We gaan alle oefeningen en scènes op papier zetten. Ondersteund door een dvd van ons werk daar en wat we hier nog gaan opnemen sturen we dat als docentenhandleiding naar alle plekken waar we hebben gewerkt. Of ze het echt gaan gebruiken weten we niet, maar dan is er in elk geval de mogelijkheid. Iedereen reageerde enthousiast op dat plan dus we hopen dat ze er nog iets mee gaan doen.

Ik ben zelf stiekem wel blij dat dit werk er nog ligt. Het is zo gek dat het nu klaar is. We hebben hier zo naar toe geleefd en gewerkt, en het hele project met zoveel toewijding uitgevoerd… dan is ‘klaar’ wel een erg ruwe punt.
Als ik terugkijk, dan vind ik dat Tet en ik in de loop van de weken een hele goede formule hebben gevonden voor ons werk. In het begin was het nog erg wennen. Zowel de taal, als de cultuurverschillen, als de manier waarop ons vak aansluiting kon vinden. Dat ze niet in staat waren om zelf een invulling aan een scène te geven, dat er tijd nodig was voor vaardigheden als elkaar aankijken en precisie leggen in de handelingen, was uitvinden voor ons. Maar vervolgens zoeken naar een manier van werken die al het Nederlandse ‘moeten’ overstijgt en waar het puur gaat om ‘samen spelen’, ‘plezier hebben’ en vandaar contact maken met elkaar was voor mijn idee nog zoveel belangrijker en waardevoller. Vanaf het moment dat we beter naar onszelf gingen luisteren (en dat vermengden met de ervaringen die we tot dan toe hadden opgedaan) ging het als vanzelf. Hoe meer Tet en ik gingen spelen, hoe beter we op elkaar ingespeeld raakten en hoe makkelijker het de kinderen afging.
We zullen de komende weken nog wel een ‘officiële’ conclusie schrijven.

Voor deze reis begon, sprak ik mijn wens uit om alles wat langs zou gaan komen aan te willen gaan. Vanuit zacht en eerlijk zijn. Niet groter dan dat, maar ook niet minder. Zowel in het werken als in mijn persoonlijke verhaal. Nu, weer thuis op de bank, besef ik dat ik die wens heb kunnen naleven. Ik heb het heel vaak heel pittig gevonden, tranen hebben rijkelijk gestroomd, met daarnaast heel veel plezier en genieten. Ik heb het allemaal mogen beleven en kunnen delen terwijl ik toch op mijn eigen benen stond. Het was een beetje thuiskomen, zowel in het land als in mijn eigen lijf. En dat maakte alle ontmoetingen zoveel mooier.

Een intense reis waar ik vol liefde aan terugdenk. Ik hoop er iets van te kunnen vasthouden, hier in het Nederlandse. Nu is het af en toe nog een beetje missen, maar het is ook goed zo. En dat het nog wel even duurt voor alles echt zijn plekje vindt…dat vind ik niet zo gek.

Dank voor al het meelezen en het meeleven. Dat heeft me een gedragen gevoel gegeven. Heel veel was te vangen in woorden maar nog meer zat in de stiltes, tussen de regels in. En nu ik thuis ben, ben ik dankbaar voor al die mensen die dat hebben gelezen!

Liefs vanuit het Zeeuwse Middelburg.

Narhea