Het werken is begonnen……

Dank voor alle reacties en berichten!! Het doet me heel goed om die allemaal te lezen!!

Ik heb de afgelopen dagen elke keer een stukje geschreven…

Zondag
Vandaag hadden we een afspraak bij SKCV om onze plannen door te spreken. Toen we daar aankwamen vertelde KP dat we naar the boys village zouden gaan voor onze ‘vergadering’. Tet had al verteld dat het daar prachtig zou zijn, maar het overtrof al mijn verwachtingen. We liepen de drukke straat af, een plattelandsweg op, toen nog een keer rechts en links en daar lag het…een prachtig ‘dorp’ aan de rivier. Mooie huizen met rieten daken, de tuintjes keurig bijgehouden, een boerderij met koeien en buffels, een speeltuintje, hoge bomen en een plateau dat grenst aan de rivier. In Nederland had dit overleg maximaal een half uur geduurd.. in dit geval hebben we daar zo’n 5 uur doorgebracht. Het waren vooral de onderbrekingen. Er was een (eindeloze) hindoe ceremonie, met veel chanten, gebeden, bloemen, vuur, water, prutjes en andere substanties die op of over hoofden of in vuur moesten belanden. Wij vermaakte ons al vrij snel met het leren van namen (wat onmogelijk was). Tet kwam op het mooie idee om van de meest onmogelijke namen gewoon Nederlandse te maken. Zo hebben we nu een Victor, een Maarten en een Piet.  Dat gaf veel plezier. Bij het laatste gedeelte van de ceremonie moesten we echt mee doen. Waar ik precies voor gebeden heb en wat we aanbeden weet ik niet maar het was bijzonder om er zo tussen te zitten en er deel van uit te maken.  Ik weet nu in elk geval bij welke klank ik het prutje,  wat ik tussen mijn duim, mijn middel- en ringvinger vast had, in het vuur moet gooien.
Het was schokkend om te zien hoe sommige jongens onder de luizen zaten. Kreeg direct overal jeuk en Tet kreunde dat ze er net met grote moeite vanaf was.

Nadat we onze vergadering toch afronden (dit ging in verschillende delen:  start gesprek– rondleiding – ceremonie – gesprek – ceremonie – gesprek) werden we uitgenodigd voor de lunch. Met de jongens nuttigden we, met onze handen, het feestmaal dat betaald was door een groep mensen uit de stad die SKCV sponseren. Er worden enorme bergen rijst op een enorm ‘bord’ gekiept en ik krijg er altijd zo weinig van op dat het lijkt alsof ik alles laat staan. Daar schaam ik me dan een beetje voor en ik wil niemand beledigen, maar ik ga toch braaf naar mijn lijf blijven luisteren.  Toen het kon glipte ik stiekem naar buiten waar een aantal mensen bij de rivier zaten. Twee kleine kinderen kregen eten en de zon weerkaatste in het water en brandde op mijn gezicht.. Wat is het leven dan mooi. Een jongen, (van wie ik de hele dag zijn naam wist maar nu weer vergeten ben) was mijn vriend en hij stelde voorzichtig  voor: “play?” . Samen rende we naar de schommels waar zich nog een paar jongens verzamelde en ik in het Telegu (en Hindi) leerde om tot 10 te tellen en zij leerde het  in het Nederlands. Hindi ging heel snel doordat ik dat thuis ooit al uit een boek had geleerd. Maar dat Telegu is goed lastig. Toch kon ik voor vertrek vol trots aan Mata G (de directrice) laten horen dat ik uit mijn hoofd en geheel zonder hulp tot 5 kon tellen!
We mochten mee rijden met een auto en ik kroop gezellig bij de jongens in de laadbak. Ik versta ze slecht, maar elkaars taal leren is heel leuk en alles net iets meer uitspellen werkt heel goed.

Morgen beginnen we met een workshop aan alle meisjes van the girls centre. Na die workshop inventariseren we wie er de rest van de week mee willen doen en dan zullen Tet en ik allebei een groep doen. Aan het eind van de week voegen we die twee groepen samen in één presentatie. Voor de presentatie worden ook mensen van buitenaf uitgenodigd. Dat is wel heel leuk want zo is er echt publiek en zij zijn echte acteurs. Vind het wel heel spannend. In Nederland zou ik het ook spannend vinden om in een week met een groep van 20 kinderen een presentatie te maken, laat staan hier waar de taal zo’n ding is. De meisjes spreken Engels, maar dat is zeer betrekkelijk (in elk geval in het elkaar verstaan). Nou ja, we gaan het zien.

Het straatbeeld begint al een beetje te wennen. Niet elke toeter (en dat zijn er ontelbare) komt meer binnen, niet elke slapend persoon over wie ik struikel bezorgt meer een hartaanval en ook de geuren en smaken van het eten beginnen een beetje te wennen. Het hotel met al zijn kakkerlakken en de herrie nog niet en ook de combinatie van alle indrukken en het ‘moeten gaan werken’ vind ik nu best heel spannend. Ga op dit moment liever gewoon op de grond zitten en hun spelletjes spelen dan dat ik een presentatie in elkaar moet zetten. Ben erg benieuwd hoe het morgen zal gaan!

R:  127 G:  255 B:  190 X:39852 Y:    0 S:  236 Zs:   0 Zp:   0 F:  670 I:    0 ImgVer:08.01.09.10 R:  130 G:  255 B:  187 X:39852 Y:    0 S:  194 Zs:   3 Zp: 127 F:  758 I:    0 ImgVer:08.01.09.10 R:  134 G:  255 B:  178 X:39852 Y:    0 S:  222 Zs:   0 Zp:   0 F:  665 I:    0 ImgVer:08.01.09.10

Maandag – onze eerste werkdag
Gister avond de eerste workshop zo voorbereid dat we in een grote groep van 40 zouden starten en dan na een gezamenlijke warming up zouden Tet en ik beide met 20 meiden verder gaan.
De nacht was weer een hele overwinnen. Overdag gaat het goed en heb ik plezier, geniet van dingen die we zien en meemaken. Maar zo rond het avondeten zakt dat in en dan is de nacht best moeilijk. Ik zal nooit meer klagen over nachten in Nederland, ongeacht wat voor nacht dat is. Ik weet niet zo goed waarom ik daar nu zoveel last van heb en de twee vorige reizen niet. Nou ja, misschien wordt dat ook wel minder in de loop van de weken.

Vanochtend vond ik heel erg spannend. We moesten om half 9 bij the office zijn, waar we konden mee rijden met het busje waarmee alle docenten naar the girls center gaan. Het huis ligt namelijk ongeveer 20 km buiten de stad. Een klein busje en 10 mensen (exl. Chauffeur). .. zo gaan die dingen hier.  We hadden een korte meeting met de staff waarin we onze plannen voorstelde, maar de lege blikken en emotieloze gezichten waren niet erg bemoedigend. Gelukkig is dat direct over wanneer de kinderen er zijn. Het was een hele grote groep en direct bij de warming up werd duidelijk dat hun engels heel slecht is. De kleintjes kunnen zelfs geen woord engels. We begonnen met het lijf losdraaien, wapperen, wakker maken om daarna te spiegelen. Dat werkte heel goed, ze vonden het nadoen leuk en pakte alles op (ook de Nederlandse dingen als “nou nou” en “hé hallo”). Tot slot van de warming up hebben we hoofd, schouders, knie en teen gedaan. Zojuist zag ik een filmpje terug en moest er heel erg om lachen. Zeer belachelijk om Indiase kinderen dit te zien en horen doen, maar dat was juist ook heel leuk. We merken namelijk dat uitwisselen van taal en gewoontes heel goed aanslaat. Daarna in twee groepen, ik had de kleintjes en Tet de grote. Toen begon het ware feest want ze begrepen 0,0 niets van wat ik zei.

Ik wilde beginnen met ze het principe van tableaus ‘uitleggen’, d.m.v. foto’s maken. Dat ging nog redelijk. Allemaal samen en dan foto’s van blije kinderen, volgende foto verdrietig en de derde heel boos. Het was onwennig met de taal, maar qua expressie was het leuk om te doen omdat het (op deze manier) uitten van emoties hier geen dagelijks ding is. Daarna wilde ik overstappen naar het thema van dit project “dromen”. In dromen is er namelijk nooit iemand die zegt: “dat kan niet” of “dat mag niet”, in dromen kan alles! Gelukkig was er vanaf dat moment een docent bij die tolkte, dus ik wilde het maar gewoon proberen. Met ogen dicht moesten de kinderen nadenken over hun droom. Het duurde een tijd voordat ze in groepjes zaten met handen voor de ogen maar dat zag er direct heel mooi uit. Er kwam nog een vraag of echt alles kon, ook een heel groot huis. Toen was de 10 minuten break.
Daarna moesten we naar binnen verhuizen (we zaten buiten) en belandden we in een ruimte waar mensen aan het koken waren en een verschrikkelijke akoestiek was. Toch heb ik het voor elkaar gekregen om in een uur tijd, in volledige chaos, 7 tableaus te krijgen van dromen van kinderen. Waarbij ze wisten hoe ze (vanuit korte bewegingen) in het tableau moesten komen, wat de volgorde was en wanneer de tableaus wisselden. Het was heel lastig om te werken met al die herrie, met het niet kunnen communiceren en met kinderen die zo jong waren en daardoor nog sneller allemaal impulsieve dingen deden (als direct opstaan als een ander ook opstaat en de hele tijd in een soort kluwen bij elkaar willen zijn). Ik kan niet zo goed tegen chaos, dus dit is wederom een mooie les in loslaten en dealen met wat er is. Na die drie kwartier hebben wij onze tableaus en Tet met haar groep hun mini verhaaltjes aan elkaar gepresenteerd. De kinderen vonden het heel leuk, wij ook, dus dan is het goed.
Na de les draaiden we de rollen om en leerde ik een paar bewegingen van de traditionele Indiase dans en allemaal verschillende klapspelletjes. Dit verliep in complete chaos, maar was wel heel gezellig. We lunchten met de kinderen mee, op de grond, met handen. Zolang ik dat laatste erbij blijf noemen vind ik dat het bijzonder. Daarna zal het gewend zijn.
Nu is het de kunst om de workshops zo te maken dat er weinig taal nodig is, dat de begeleiding met enkele woorden kan en dat het toch direct spel is. Wel wil ik graag blijven werken vanuit wat zij dromen. Waarschijnlijk gaan we ze stripverhaaltjes laten tekenen en dat gaan uitspelen. Bij de oudere meiden is het spannender om over dromen te praten en dat te gaan spelen. Daarom is Tet vandaag ook overgestapt op spiegelen en daarna korte ‘verhaaltjes’. Die dan wel weer over liefde gingen, wat ook heel spannend was! Mijn kinderen kwamen met mooie dingen, als jarig zijn, door een veld met bloemen dansen, de maan willen aanraken. Nu dan dus door naar verhaaltjes.
Het moeilijke is dat ik ze niet echt kan sturen, ook niet kan doorvragen. Maarja, ze hebben er plezier in en dat is het belangrijkste. En er wordt straks in de presentatie naar ze gekeken, geluisterd en voor ze geklapt. En ik ga proberen om het zo interessant mogelijk te maken en zoveel mogelijk van hun ideeën, beelden en dromen.

Dinsdag – tweede werkdag
Vanochtend weer in alle vroegte opgestaan, na wederom een nacht vol geschreeuw, geklap met deuren, tv’s die heel hard aan stonden en vele andere geluiden. De reis met het busje was wederom krap maar gezellig. De warming up in het Nederlands was weer erg leuk. Dan lijkt het toch bijna of we gewoon een groep Nederlandse kinderen hebben. Ze doen alles na en met de zelfde overtuiging én spannend vinden als kinderen in Nederland. Ik ben met mijn kinderen begonnen met een doorgeef spel, waarin we poesjes, kopjes koffie, olifanten, vieze doekjes en andere dingen doorgaven. Dat was een goede oefening want ze vinden het erg moeilijk om iets gedetailleerd uit te spelen. Ze zijn gericht op het snel uitvoeren van de handeling, het liefst half ongezien en dan naar het volgende. Het was leuk om te zien dat ze steeds meer gevoel kregen voor de voorwerpen (iemand gooide de koffie in buurvrouws schoot en dat werd opgemerkt). Morgen weer en dan wil ik proberen of het voorwerp bij iedereen kan veranderen.
Daarna ben ik gaan werken aan een korte scene waarin alle kinderen mee speelde. Geïnspireerd op de droom die een meisje gister aandroeg “mijn verjaardag vieren”. A.s. zondag wordt de verjaardag van alle kinderen gevierd, dus daar sluit het ook mooi op aan. En ik was benieuwd of het zou lukken om een verhaaltje te maken, zo zonder taal. Het was wederom een pittige klus. Waarbij ik vooral orde en rust moeilijk vind. Maar de docent die erbij is vind dat geen probleem dus misschien hoort het ook bij de leeftijd van de kinderen en de combinatie van de taal niet spreken én dat drama ook wel spannend is. Mijn jongste is geloof ik 4 en de oudste 13, ook best een groot verschil waarbij die kleintjes heeeel klein zijn. Als ik niet oplet hangen ze elke drie tellen aan m’n benen.
Toch kwam er ook vandaag uit die chaos toch een leuk stukje. Waarbij het vooral opviel dat ze allemaal precies wisten wat ze moesten doen en ook echt aan het spelen waren.
In het verhaal waren twee kinderen jarig en er kwam steeds visite met een andere entree en een ander cadeau. Zo hadden twee meisjes een katje om te geven, maar de kleinste wilde het niet afgeven, drie andere kwamen met een enorme olifant die ze haast niet over de deur kregen, weer andere zongen happy birthday en zo door. Iedereen kreeg koffie, en niet alle cadeaus werden gewaardeerd. Als ik op de westerse manier kijk was het allemaal heel slecht uitgespeeld. Maar als ik kijk naar hoe nieuw dit voor ze is, naar de tijd en omstandigheden waarin we werken is het echt best leuk en zeker goed genoeg. Ze hebben veel plezier en de groep van Tet vond het leuk om naar te kijken.

Het is mooi om te zien hoe bijzonder het voor ze is om op deze manier te spelen en dat aan elkaar te laten zien (met applaus als gevolg). Je ziet iedereen daar van genieten, en die oudere zichzelf daar ook in overwinnen. Dat het spel vooral vorm is en de verhaaltjes niet erg theatraal maakt dan niet uit. Na de lunch hebben we de elastieken, die we uit Nederland hebben meegenomen, gepakt en hebben we ze het Nederlandse elastiekspel van tip-tap-top geleerd.

Als ik zo tussen al die meiden zit, en hun verhaal hoor (vooral via Tet, want met mijn kleintjes kan ik niet op die manier communiceren) dan voel ik heel sterk dat dit ook mijn verhaal had kunnen zijn (en eigenlijk deels ook gewoon is). Als ik in India was gebleven had ik dit leven gehad, want mijn kindertehuis is behoorlijk vergelijkbaar met dit. Ik voel me verbonden met al die kinderen, met wie ik ergens  toch ook iets deel. Ook al heb ik na mijn start hier in India, in Nederland alles opnieuw gekregen.

Tot slot, we zijn verhuisd van hotel. Wat erg fijn is. Ik weet nu al dat dit veel rust gaat opleveren, zowel letterlijk als gevoelsmatig. Op deze manier zal ik in rust mijn twee werelden met elkaar kunnen verbinden.

Liefs,
Narhea

p.s. Er staan foto’s op de site! Onder “het tabblad foto’s – projecten – india“