Een bewegende glimp, en hier en daar wat twijfels

De afgelopen week stond in het teken van ziek zijn….

Dinsdag begon mijn wereld te draaien en daarop volgden een paar ellendige koortsnachten waarin mijn tent werd bezet door alle beesten die ik de afgelopen weken heb gezien. Overdag waren het duizeligheid, aanvallen van misselijkheid en keelpijn die me al mijn energie kostten. De workshops gaven een fijne afleiding maar dat kreeg ik ‘s nachts weer op mijn bord. Omdat ik beroerd bleef, zijn we toch maar naar de dokter geweest. Nu heb ik antibiotica en ORS. Hoop dat ik me de komende dagen weer beter ga voelen.
Ondanks dat het leven me een hoop meer energie kostte, hebben we toch goed gewerkt deze week. De performance krijgt langzaam vorm en het eerste moment dat de kinderen zelfstandig een doorloop deden, knapten Chris en ik bijna uit elkaar van trots. Wat een helden, wat een kanjers. Ik heb ook wel momenten getwijfeld aan deze manier van werken. Bij een performance maken hoort repeteren, dat kan niet zonder herhalen en ‘moeten’. Het plezier leek even weg te zijn. Even had ik het gevoel dat wij westerlingen zo nodig een performance willen maken en onder het mom van ‘vanuit hun verhalen en belevenissen’ toch zelf aan de haal gaan met het materiaal. Waarom niet gewoon leuke oefeningen doen, dat achter elkaar zetten en een soort open les presenteren? Dan spelen ze ook, dan krijgen ze ook applaus en worden ze gezien. Zo gingen mijn gedachten vóór die eerste doorloop. Na die doorloop waren wij trots, maar zij zelf ook!!! Al die bruine koppies glommen. In het lied dat we voor de performance hebben gemaakt zingen ze (o-zo vals maar o-zo vol overgave): We are children of the future. Dan slaat mijn twijfel toch weer om naar dankbaarheid voor de kracht van dit vak.

4 5 6

Onze trouwe Ken, die op straat slaapt, en vaak op elk onbewaakt moment tijdens de repetities op de zachte bank neerstrijkt om zijn ogen te sluiten, komt ineens niet meer opdagen. Na een paar dagen blijkt dat hij in de gevangenis zit. Hij is betrapt op diefstal en aangezien dat de tweede keer is, moet hij twee nachten in een cel slapen. Zelf verklaart hij later dat hij niets had gedaan. Via de gevangenis kwam hij met social workers in aanraking (zijn haren zijn zeer netjes geknipt) en hij vertelde dat hij zo bang was geweest en dat hij toen een wit iemand had gezien en dacht dat Chris hem kwam redden. Ik zou zo graag iets organiseren dat Ken een nacht echt kan slapen, in een lekker bed, in een veilige ruimte. Een kort moment hebben we overwogen om een guesthouse te bezetten en met alle kinderen daar een nacht te slapen. Gewoon 1 nacht echt veilig en rustig en warm en zacht. Maar natuurlijk besef ik dat we de wereld niet kunnen redden, de wereld niet en ook deze kinderen niet. Soms voelt het alsof het zo niksig is dat we hier zijn. We hebben plezier, maar maken geen wezenlijk verschil. Niks, nul. Een ander moment zie ik de trotse koppies, de kinderen die opleven van de workshops, waarvan je kan voelen dat ze zich voor dit moment gezien en geliefd voelen. Al is het maar even. En toch… is er ook die andere kant. Zo zit ik afgelopen week een keer aan de kant omdat ik me te ziek voel. Chabelita komt bij me zitten, steeds iets dichterbij. Ze haalt een handje prachtige schelpjes uit haar zak. Doelgericht zoekt ze er zes uit en legt ze, uitgestald in twee groepjes, op de grond. Twee grote en een kleine. Nanay, tatay, baby, legt ze uit. Ze pakt één groepje van drie en drukt die in mijn hand, ‘Holland’ zegt ze om vervolgend haar eigen drie in haar hand te nemen en zichzelf op de grond in elkaar te rollen met haar hoofd op mijn schoot. Ik strijk over haar haar en aai haar rug, voel dat ze even verstijft maar toch ontspant. Ze valt in slaap. Als ik haar heb wakker gemaakt (we kunnen niet eeuwig zo blijven zitten, al zou ik meer dan graag eeuwig zo blijven zitten) komen er grote tranen. In eerste instantie omdat ze ruzie heeft met de ‘leader’ die haar in elkaar wil komen slaan. Grace krijgt het probleem zo half en half opgelost maar de tranen stoppen niet. Grote dikke tranen van heel diep. Wat doen we hier? Ze even laten voelen wat zacht is, ze even die koestering geven zodat ze daarna weer extra voelen wat ze missen?? En dat harde spel, dat spel van slaan en geslagen worden… het lijmsnuiven, het afval verzamelen en het wonen op de straat.. we hebben werkelijk geen idee wat hun wereld inhoudt.
Heel fijn nieuws is dat Bart goed geneest. Donderdag kwam er een klein hoopje mens binnen strompelen. Teveel pijn en zeer onverantwoord om te lopen maar hij wilde ons persé zien (hoorden we later). De stomkop, maar wat fijn dat hij thuis is. We kopen een knuffel en brengen die zaterdag na de workshop bij hem langs.

bart 1 bart 2

Het wijkje van onze kinderen begint al wat te wennen. Toch blijft het een bizarre gewaarwording. Straatjes die te smal zijn om naast elkaar te lopen, soms half onder water, soms naast een sloot vol afval. Platte hutten die als kamers aan elkaar grenzen. Per kamer woont een gezin, vaak met zo’n 8 personen. We gaan het huisje – kamer-  van Bart’s moeder binnen. Inderdaad vol kinderen, een grote tv en bedden. Hier wonen 7 kinderen, een moeder en nog twee mannelijke familieleden. Het stinkt heel erg, en de deur wordt versperd door minstens acht kinderen, waartussen Chabelita nog staat te huilen, Trisha ook graag aandacht wil en aan m’n been trekt en de rest van alles roept over waar zíj wonen. Bart is blij met de knuffel, die hij pas op het moment dat wij niet openlijk kijken, innig knuffelt. Bij het weggaan moeten we onze schoenen uit het riool vissen (of het echt een riool was weet ik niet, maar zo leek het wel) en ons een weg terug banen via alle smalle weggetjes. Om een uur later thuis te komen bij onze nanay en tatay die zwaar dronken zijn en goede gesprekken willen voeren over van alles en nog wat. Wat een bizarr leven hebben we hier.
Nog één repetitieweek en dan volgende week zondag 3 presentaties op 1 dag! Onze laatste performance is op dinsdag. We spelen dan op de universiteit waar we een ECHT PODIUM met ECHT THEATERLICHT hebben!!!!

Het lied van de performance:
Look and pay attention to us
Listen to our dreams
acknowledge our abilities
in our arts
Give us a chance to be a child
we will not stop, we will pursue
Pursue to be happy Pursue to be happy
we are children on street
We are children of the future

Tuloka Kag tamda kami
Pamati-I ang amon mga handum
Talupangda ang amon kinaadman
Sa sining  taliambong
Hatagi kami sang kahigayonan nga mangin kabataan
Kami indi magdulog, kami magapadayon
Padayon nga masinadyahon
Kabataan kami sa dalanon,
Kabataan kami sang palaabuton

1 2 3