De voorbereidingen zijn in volle gang

Wat geeft het een warm gevoel om al die berichtjes te ontvangen van mensen die nu al meeleven. Voor ik een beetje zal vertellen over hoe het met de voorbereidingen staat wil ik een gedichtje met jullie delen wat in één strofe precies de kern van ons project pakt:

Teken mij een bestaan
Jouw komen en gaan
Schilder mij een wonder
Laat mij zien hoe jij zegt:
‘ik ben bijzonder’
– Clair van den Abbeele

José schreef dit gedichtje voor mij op een kaart en ik werd er even stil van “ja, dit is waar ons werk over gaat”.

sam_4014

En dan begint het nu toch echt dichterbij te komen. Vorige week heb ik mijn prikken gehaald, het visum moet snel worden aangevraagd en de armbandjes zijn binnen. We hebben de meisjes uit het meisjes huis gevraagd om 500 geknoopte armbandjes voor ons te maken (uiteraard kopen wij die van ze). Deze armbandjes verkopen wij hier aan mensen die het leuk vinden om op die manier te sponseren. Van Tet had ik al begrepen dat ze erg mooi waren, maar toen ik ze vrijdag in mijn handen kreeg bleken ze nog mooier dan ik had verwacht. En ze ruiken naar India!! Een aantal studenten van mijn stage waren zo enthousiast dat ze meteen begonnen met kopen en verkopen. Ik krijg een kriebel in mijn buik als ik besef dat ik de meisjes die deze bandjes met hun handen gemaakt hebben, over een paar weken ga ontmoeten.

Over sponsors gesproken, het is fantastisch hoeveel mensen dit project willen sponseren! Dit gaat ver boven onze verwachtingen. Op dit moment zitten we al rond de 2000 euro!!!

Voor we vertrekken moet er nog veel werk gebeuren. Ik moet mijn stage afronden, mijn regieconcept (voor als ik terug kom) klaar hebben, we ronden halverwege het derde jaar veel vakken af en we gaan met ons muziek trio nog de studio in. Ondanks die drukte voel ik wel dat de dagen aan het aftellen zijn en merk ik dat ik het steeds spannender ga vinden. Tet en ik hebben geregeld contact, maar we kennen elkaar eigenlijk helemaal niet goed. En werken voelt ineens heel anders dan gewoon wat rond kijken. Geen idee wat het me gaat doen. In de voorbereidingen voor ons werk merk ik dat ik helemaal geen beeld heb van wat daar werkt of wat niet. Het enige dat ik nu kan verzinnen is dat we starten vanuit warming up opdrachten zoals we die hier kennen maar hoe dan verder. Gelukkig heb ik dinsdag een afspraak met Wanda Meeuws. Zij studeerde ongeveer 10 jaar geleden bij ons op school af en heeft daarna in heel veel landen met straatkinderen en drama gewerkt. Ik hoop dat ze me een beetje meer richting kan geven in het uitzetten van een plannetje. Al weet ik natuurlijk best dat eenmaal in India alles nog honderd keer anders zal gaan, het zal me rust geven als ik van hier kan vertrekken met een stevig project kader.

Het contact met Jim, de directeur van mijn kindertehuis, is erg traag. Hij reageert meestal met een bedankje voor mijn mail en de mededeling snel uitgebreid te zullen reageren, waar dan vervolgens weer weken over heen gaan.
Ik heb in elk geval besloten om de laatste week in Delhi ook te gebruiken voor een bezoek aan het huis waar ik daadwerkelijk gewoond heb. Een paar jaar na mijn vertrek is het kindertehuis vanuit een woonhuis naar een groter gebouw verhuist op een andere plek in Delhi. In dat nieuwe gebouw ben ik twee keer geweest, maar de plek waar ik zelf gewoond heb en waar mijn moeder me dus ook gebracht heeft, heb ik nog nooit gezien. Ben benieuwd naar de wijk. Het is de enige plaats op aarde waarvan ik zeker weet dat zowel ik als mijn moeder daar geweest zijn. Gekke gedachte maar een groot verlangen om die plek te bezoeken.