Ontstaan van het project

Filippijnen, theater met kinderen van de straat.

We hebben geboekt!!

Van 28 december 2011 tot 18 februari 2012 werken we op het Filippijnse eiland Bacolod. Theater met kinderen van de straat. Voor Narhea een vervolg van haar werk in India, voor Chris een nieuw avontuur. Lees hieronder over de motivatie en het doel van dit project.

Samen

In het begin van ons tweede studiejaar besloten we om samen op zoek te gaan naar een stage in het buitenland. Wij zijn beiden als toekomstig docenten en theatermakers geïnteresseerd in mondiale verschijningsvormen van theater. Straattheater is wereldwijd een begrip, maar wordt in het Nederlandse werkveld niet veel toegepast. Dit wilden we dus zelf onderzoeken.

In de zoektocht naar plekken om dit te doen kwamen we in contact met Wanda Meeuws. Wanda is afgestudeerd aan de Academie voor Theater en is ervaren in het maken van theater in ontwikkelingslanden. Naar aanleiding van haar ervaringen heeft zij samen met Mlungisi Nkala (een Zimbabwaanse acteur) een stichting opgericht. Met deze stichting wil ze theaterprojecten in ontwikkelingslanden opzetten en deze zelfvoorzienend maken door de lokale bevolking op te leiden tot workshopleaders. Op projectbasis sturen ze theaterdocenten uit Nederland om de workshopleaders bij te scholen en een productie met de kinderen te maken. De kinderen leren dan te werken met (bijna) opgeleide dramadocenten en worden opnieuw gemotiveerd om de lessen te blijven volgen omdat er iemand speciaal voor hen naar de andere kant van de wereld is gekomen. Het project op de Filippijnen bestaat sinds 2008. Meer informatie over de stichting, haar achtergrond en werkzaamheden vind je op de website; http://www.little-voices.org/ of blog (http://littlevoices.shareyourstory.nl/)

In de tijd tussen het ontstaan van dit plan en het uitvoeren ervan hebben we beiden een buitenlandstage gedaan: Narhea in India en Chris in Nieuw-Zeeland. Deze eerdere ervaringen in het buitenland hebben onze blik op de wereld, de mogelijkheden voor theater hierin en onze ambitie om alsnog dit Filippijnse project op te zetten, enkel groter gemaakt.

Citaat uit een artikel dat Narhea naar aanleiding van het Indiaproject schreef voor Kunstzone (tijdschrift voor kunst en cultuur in het onderwijs):
“…. De zinsnede ‘plezier maken’, geeft voor mij de juiste lading aan het werk wat we deden. Spelplezier in de meest basale vorm, het doen alsof, waarin we met elkaar een wereld konden betreden waarin we alles konden hebben (mobiele telefoons, motoren en ijsjes) en waarin we alles konden zijn (van manager tot de bediende en andersom). Dit is natuurlijk niet anders dan in Nederland, maar de waarde van deze verbeelding is door het grote cultuurverschil en verschil in rijkdom toch anders.”

Ons onderzoek als theatermakers
Met de ervaringen die Narhea in India heeft opgedaan als uitgangspunt, willen wij ons beroepsmatig verder ontwikkelen door te onderzoeken waar er ruimte is voor theatraliteit binnen het werken met straatkinderen in een ontwikkelingsland.
De meerwaarde van theater tegenover andere disciplines is dat de deelnemers spelers worden die met zichzelf als instrument hun eigen verhaal vertellen, een stukje bewustzijn ontwikkelen, zichzelf durven tonen en hier aandacht en waardering voor krijgen. Dit zou je kunnen omschrijven als ‘dramatische expressie’, maar wij willen, met dit als eerste uitgangspunt, door naar het maken van theater. Dramatische expressie is vooral gericht op eigen expressieve mogelijkheden en vaardigheden ontdekken, leren te gebruiken en eventueel te tonen. Bij theater is het een duidelijke keus om die expressie in te zetten, om te tonen aan publiek.
De vraag die wij ons hierbij stellen is dus:
Hoe bouw je een werkproces op met straatkinderen in een ontwikkelingsland, zodanig dat de waarde van theater voor hen blijft bestaan (kracht, plezier, een stem en bewustzijn) maar je ook een theatraal (esthetisch, artistiek) product creëert?