Aan het werk en ons leven hier

De eerste werkweek met onze straatschoffies zit erop………

Straatschoffies in de puurste vorm. Wat een energie en een enthousiasme en wat een gebrek aan concentratie en discipline. Tijdens de eerste ontmoeting dacht ik even ‘oeii hoe gaan we dit doen?’, toen ze rondrenden en gilden (incl. schoppen en slaan waar nodig) voor de les begon. Maar toen de yoga begon, daalde er een soort heiligheid over hen heen die me meer dan verbaasde. Zoals ik al schreef hebben ze een concentratie van 0,1 %, dus de heiligheid duurt enkele minuten en er is geregeld veel chaos en geluid… maar ze gaan overal vol voor, met een enthousiasme en power waar je in Nederland alleen maar van kan dromen. Expressieve koppen en expressieve lijven worden ingezet om over eieren te lopen, varkens te verplaatsen en om allerlei fysieke mogelijk- en onmogelijkheden te ontdekken. Deze week hebben we vooral gebruikt om elkaar te leren kennen en een inschatting te krijgen van wat hen bezighoudt en wat ze kunnen. Het thema van dit project is ‘familie’. Dat levert zowel veel plezier op (dikke grote vaders naspelen en strenge moeders met voeten naar binnen), als schrijnende verhalen (‘ik wens dat ik niet meer op het afval woon maar in een schoon huis’, ‘ik wens dat mijn papa niet meer drinkt’, ‘mijn papa en mama leven niet meer maar ik hoop ooit een huis te bouwen in het centrum’).

Na elke workshop krijgen de kinderen eten. De eerste keer vond ik het schokkend om te zien hoe onrustig ze werden toen ze het eten roken en toen er eenmaal gegeten mocht worden, vielen ze als hongerige wezentjes aan. Nu hebben we besloten voortaan te starten met iets van fruit of koek, zodat de honger wat gestild is. Gisteren in de pauze riepen een paar jongens me met ‘kijk kijk’ en ze gingen zelf de speloefening van de dag ervoor herhalen. Een hele goede start, deze eerste week.
Na het eten maken we de ruimte weer in orde en gaan dan allen een eigen kant op. Veel kinderen moeten dan terug de straat op om verder afval te verzamelen.

Vandaag komen we naar buiten en daar staat één van onze kinderen nog wat te dralen. Een klein mannetje met vieze, gescheurde kleren, zwarte handen en zijn benen vol wondjes. Ik heb mijn reinigingsspul in mijn hand en was daarmee mijn handen. Hij kijkt toe en steekt aarzelend zijn hand uit wanneer ik het flesje naar voren steek. Ik doe wat van het spul op zijn kleine, vieze handen en hij poetst ze zorgvuldig schoon. Het ontroert me diep en het kost me moeite om deze mooie jongen met zijn vieze shirt en benen maar mèt schone handen, daar te laten staan. Halong, see you tomorrow.

resized_1 resized_2 resized_3

Het leven naast ons werk gaat ook door en begint langzaam te wennen.
Elke ochtend starten we om 7 uur met yoga. We doen dit op het pleintje achter ons huis. De eerste keer verzamelde zich al gauw een groep kinderen om ons heen. De meisjes probeerden voorzichtig mee te doen. We krijgen steeds meer bezoekers en er zijn een paar kinderen die met bloedserieuze gezichten mee doen. Dit leidt af en toe tot de slappe lach – of van onze kant, wanneer we het kreunen en steunen van de ijverige deelnemers tot ons door laten dringen – of van hen, wanneer ze na een ingewikkelde houding in elkaar storten. Op de markt hebben we doeken gekocht en daarvan kleedjes geknipt. Nu kan iedereen meedoen op zijn eigen kleedje.
Deze kinderen wonen waarschijnlijk bij ons in de buurt en zullen een huis hebben. Toch hebben ook deze schoffies overal wondjes op armen en benen, waar de vliegen op zitten.

Het douchen met een bakje gaat me steeds beter af, de was doen met de hand duurt twee uur maar dat staat er nou eenmaal voor en ik ben erg dankbaar dat we nog wat regenseizoen meepikken want ik werd ziek van de warmte.
Chris ontwikkelt zicht hier tot de perfecte dochter. Ze oefent braaf haar boeren en ze drinkt bier (weliswaar niet genoeg naar de zin van papa en mama, maar toch). Ik daarentegen doe het iets minder goed. Ik drink niet en heb de pech dat mijn kleren in de woonkamer liggen en onze moeder haar taak zeer serieus neemt. Met afkeurende blik en wat brommetjes trekt ze mijn kleren van de stapel. Niet gestreken èn niet netjes opgevouwen. Ze gaat in kleermakerszit voor mijn kleren zitten en begint alles opnieuw op te vouwen (met sigaret in de mond). Chris en ik krijgen de slappe lach.
Ook met andere dingen nemen onze foster parents hun taak bloedserieus. Zo kwamen we een avond om 11 uur thuis en jawel… we voelden ons als twee pubers die zich niet aan de afspraak hadden gehouden. Niet dat er een afspraak was, maar met een kalme stem vertelde ze ons dat ze niet boos waren maar wel ongerust. Inmiddels hebben we een Filippijnse telefoon en kunnen we hen sms’en. (mama sms’t na ons bericht dat we later zijn: ”I think you have an appointment tomorrow  4 pm?” Wij sturen terug: “No babysit, but we know”.) Tsja… en zo woon je ineens in een klein huisje op de Filippijnen…

resized_4 resized_5 resized_6

In ons vrije weekend werken we ons werkplan verder uit op een prachtig (afvalloos) strand. We rijden tussendoor op de waterbuffel, we leren een Ilonggo lullaby en krijgen interpretatieve dans aangeleerd. Onze vrienden worden langzaam echt onze vrienden en onze familie voelt als een thuis.
Sinds een paar dagen heb ik het gevoel dat ik geland ben. Wel ik ben ik heel veel moe. Zal iets met de warmte te maken hebben en met het feit dat we vrij ver van onze werkplek en stad wonen en we eigenlijk de hele tijd onderweg zijn. En als we niet onderweg zijn, duren dingen als wassen met de hand (of mijn haar wassen met een bakje) echt heel lang en zijn we bezig met materiaal verzamelen voor de voorstelling die we bij terugkomst gaan maken. Veel. Veel indrukken, veel mensen, veel geluiden (de haan begint om 4 uur!) maar ook veel veel rijkdom om hier te mogen zijn met al die prachtige kinderen en mensen om ons heen. Ik ben dankbaar.